سنجش و ارزيابي كاركرد سرمايۀ مالي در توسعۀ روستايي (مطالعۀ موردي: شهرستان ابهر)

ارتباطات بين بخش روستايي و شهري دربرگيرنده جريان اطلاعاتي از قبيل فرصت‌‌هاي اشتغال و بازار و جريان‌‌هاي حركتي بين روستا و شهر به‌صورت موقتي و پايدار و دائمي است؛ ازاين‌رو مناسبات روستا-شهري نيازمند بررسي‌هاي جامع به‌منظور فهم تغيير در ماهيت و شدت اين تعاملات در طول زمان است. در دهه‌‌هاي اخير روابط شهر و روستا در كشورهاي درحال‌توسعه در مقايسه با گذشته دچار تغييرات زيادي شده و در برخي مناطق روستايي به تغييرات چهره مناطق، شكل مساكن و كاربري اراضي منجر شده است. در اين ميان، سرمايه‌هايي از شهرها وارد روستاها شده كه در توسعه روستايي نقش مهمي داشته است. هدف از انجام اين پژوهش، ارزيابي نقش سرمايه‌ مالي شهري در سكونتگاه‌هاي روستايي از دهستان سنبل‌‌آباد (توابع شهرستان ابهر) بود. نوع تحقيق كاربردي و روش استفاده‌شده، توصيفي-تحليلي و ميداني مبتني بر تكميل پرسشنامه بود. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش‌هاي آماري (آزمون t تك‌نمونه‌اي و رگرسيون چندمتغيره) و مدل ويكور استفاده شد. يافته‌هاي آزمون t تك‌نمونه‌اي نشان داد كه بين تمامي مؤلفه‌ها رابطه‌ معناداري وجود دارد كه نشان‌دهنده اثرات مثبت سرمايه مالي در توسعه روستايي است. براي تمامي مؤلفه‌ها ميانگين بيشتر از مطلوبيت عددي 3 ارزيابي شد. نتايج مدل برازش رگرسيوني نشان داد كه ورود سرمايه‌ها به مناطق روستايي با سطح معناداري 0.715، رابطه بين متغيرهاي مستقل و وابسته را در محدوده موردمطالعه تبيين مي‌‌كند. نتايج مدل ويكور نشان داد كه تحليل فضايي توزيع روستاها در شاخص‌‌هاي (خدمات، صنعت، زيرساخت‌ها و كشاورزي) نشان‌‌دهنده تفاوت معناداري است؛ به‌طوري‌كه روستاي سنبل‌‌آباد با رتبه‌ 0.005، بيشترين و روستاي شلوار با رتبه‌ 1، به دليل نبود زيرساخت‌هاي ارتباطي و انزاواي جغرافيايي داراي پايين‌ترين رتبه به لحاظ برخورداري از ميزان سرمايه مالي با منشأءشهر در بين روستاهاي موردمطالعه هستند.