تبيين الگوي تحقق گردشگري خلاق در شهر اصفهان

الگوها شبيه‌سازي واقعيت‌اند، مقايسه‎اي كه رويت پيچيدگي‌هاي دنياي حقيقي را تسهيل مي‌كند. هر الگوي تبييني با شيوه‌‌‌هاي متفاوتي به زندگي انسان مي‌نگرد، و هر يك از اين الگوها فرضيه‌هاي خاص درباره ماهيت واقعيت پديده را عرضه مي‌كنند. از گردشگري خلاق نيز مي‌توان به عنوان ابزاري براي احياي گردشگري شهرها نام برد. چرا كه شهرها به عنوان نظام‌هاي فرهنگي در نظر گرفته مي‎شوند كه توسط ميراث‎هاي انساني و طبيعي شكل مي‎گيرند. هدف اين پژوهش، تبيين الگوي تحقق گردشگري خلاق در شهر اصفهان مي‎باشد. رويكرد حاكم، بر اساس هدف كاربردي  و بر اساس ماهيت ژرفانگر، مبتني بر پرسشنامه و رويكرد آينده‎پژوهي مي‌باشد. جهت الگوسازي، ابتدا تمامي عوامل دخيل در آينده‎ي گردشگري خلاق شهر اصفهان از طريق مطالعه و بررسي پيشينه‎ي پژوهش و سپس از طريق مصاحبه و بررسي اسناد و پرسشنامه‌هاي دلفي تهيه شده است. روش نمونه‌گيري گلوله‌ي برفي و 35 پرسشنامه ميان نخبگان حيطه‎ي گردشگري و استادهاي دانشگاهي به عنوان جامعه‎ي آماري پژوهش توزيع گرديد. بر اين اساس، ابتدا شاخص‌ها و 52 متغير در 6 حوزه سياسي، اجتماعي، اقتصادي، فناوري، زيست ‎محيط و كالبدي شناسايي شده است. سپس جهت پردازش داده‌ها، از تحليل اثرات متقابل ساختاري توسط نرم افزار ميك‌مك استفاده گرديده است. عوامل كليدي جهت ترسيم الگوي گردشگري خلاق، شناسايي و رتبه‌بندي شد و براين اساس جهت ترسيم الگوي مناسب جهت تحقق گردشگري خلاق شهر اصفهان تلاش گرديد.