بررسي و پهنه‌بندي ميزان فرسايش خاك در زيرحوضه چهل‌گزي استان كردستان

فرسايش خاك به‌عنوان يك خطر طبيعي و انساني در كشورهاي در حال توسعه و توسعه يافته مطرح است. به عبارت ديگر، اين مشكل مي‌تواند ناشي از توسعه غيراصولي و عوامل مؤثر بر آن مانند افزايش جمعيت، جنگل زدايي و عدم توجه به ظرفيت خاك و نيز عواملي مانند چراي بي رويه، كشت غيراصولي و سنتي، تخريب پوشش گياهي و .. باشد. به همين دليل در بسياري از جوامع اين يك مشكل بين المللي است. اين تحقيق به‌منظور ارزيابي خطر، پهنه بندي مناطق مستعد فرسايش آبي و تعيين ميزان هدررفت خاك در زيرحوضه چهل گزي سد قشلاق (وحدت) سنندج با استفاده از مدل SLEMSA، سيستم اطلاعات جغرافيايي و سنجش از دور انجام شده است.نتايج ارزيابي خطر، پهنه‌بندي مناطق مستعد فرسايش آبي و تعيين ميزان تلفات خاك نشان داد كه 93.15 درصد از زيرحوضه داراي حجم فرسايش 0 تا 10، 2.46 درصد از زيرحوضه داراي حجم فرسايش 0 تا 10 است. 10 تا 20، 3.17 درصد داراي حجم فرسايش 20 تا 50 و 1.20 درصد داراي حجم فرسايش 50 تا 537 تن در هكتار در سال است. با توجه به طبقه بندي نرخ فرسايش بين 0 تا 10 و 10 تا 20 تن در هكتار در سال كه در كلاس‌هاي كم و متوسط طبقه‌بندي مي‌شود، حدود 95.61 درصد از زيرحوضه در طبقه كم تا متوسط قرار دارد. بنابراين با توجه به موارد ذكر شده استفاده از مدل‌هاي ديگر و مقايسه با نتايج آنها با اين مدل و داده‌هاي مشاهده‌اي مي‌تواند در تصميم‌گيري‌هاي مديريتي منطقه موثر باشد.