بررسي تطبيقي ناكارآمدي ضمانت اجراي بطلان قرارداد مبتني بر فساد

فساد در غالب مصاديق، از جمله رشوه، در دنياي تجارت بين‌الملل فعلي بسيار رايج و توأم با آسيب‌هاي بسيار جدي براي اقتصاد كشورهاي درگير است. اين موضوع نه‌تنها سبب شده كشورهاي مختلف پيشگيري و مبارزه با اين پديده را در دستور كار خود قرار دهند، بلكه جامعه‌ جهاني نيز بي‌كار نمانده و اقداماتي، از قبيل تنظيم اسناد بين‌المللي در مبارزه با اين پديده‌ شوم، ترتيب داده است. اين موضوع بر قدرتمند بودن قانون به مثابه‌ يك ابزار در پيشگيري و مبارزه با فساد دلالت دارد. با اين حال، از همه‌ ظرفيت‌هاي قانون استفاده نشده است. اين در حالي است كه بين وضعيت بهتر يك كشور در مواجهه با فساد و استناد كمتر به ضمانت ‌اجراي بطلان در مواجهه با قرارداد مبتني بر فساد ارتباط مستقيمي به نظر مي‌رسد. اين موضوع فرضيه‌ ناكارآمدي ضمانت اجراي بطلان قرارداد مبتني بر فساد را مطرح مي‌سازد. با همين پيش‌فرض، با روش كتابخانه‌اي، در نوشتار حاضر به دنبال پاسخ به اين سؤال خواهيم بود كه آيا اتخاذ ضمانت اجراي بطلان قرارداد مبتني بر فساد ارتباطي با رتبه‌ پاكي يك كشور دارد؟ در اين نوشتار خواهيم ديد كه كشورهاي با رتبه‌ بهتر، برخلاف كشورهاي پرفساد، به حفظ اين قراردادها تمايل دارند.