تغييرات سطوح پروتئين-1 مسير سيگنالي القايي WNT (WISP-1)، ICAM-1 و VCAM-1 در زنان ديابتي نوع 2 متعاقب 12 هفته تمرين تناوبي شديد و تمرين تداومي با شدت متوسط

مقدمه و هدف: چاقي به‌واسطه گسترش بافت چربي و تغييرات در نيم‌رخ ترشحي اين بافت مي‌تواند عملكردهاي زيان‌باري بر ساير بافت‌هاي بدن داشته باشد. بااين‌همه، انواع مختلف تمرين ورزشي به‌واسطه نقشي كه در بهبود متابوليسم ليپيد دارند، يك استراتژي مؤثر براي مقابله با چاقي هستند. بر همين اساس، در اين مطالعه به بررسي تغييرات در سطوح پلاسمايي WISP-1، ICAM-1 و VCAM-1 در زنان مبتلا به ديابت نوع 2 بعد از 12 هفته تمرين تناوبي شديد (HIIT) و تمرين تداومي با شدت متوسط (MICT) پرداخته شده است.مواد و روش ها: تعداد 36 زن با ميانگين سني 3.49±46.95 سال مبتلا به ديابت نوع 2 در اين مطالعه شركت داشتند كه به‌صورت تصادفي در سه گروه HIIT، MICT و كنترل قرار گرفتند. برنامه تمرين ورزشي به‌صورت HIIT (90درصد ضربان قلب بيشينه) و MICT (70-60درصد ضربان قلب بيشينه) طي 12 هفته و سه جلسه در هفته اجرا شد. به‌منظور اندازه‌گيري سطوح متغيرها، خون‌گيري قبل و بعد (48 ساعت بعد از جلسه آخر تمرين) از 12 هفته تمرين ورزشي در حالت ناشتايي انجام شد. به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌ها نيز از آزمون آناليز كوواريانس به همراه آزمون تعقيبي بونفروني استفاده شد.نتايج: مطابق يافته‌هاي حاضر، كاهش سطوح WISP-1 در گروه‌هاي HIIT) (0.001 p) و MICT (0.007=p)معنادار بود. سطوح ICAM-1 نيز كاهش معناداري را در گروه‌هاي HIIT (0.001 p) وMICT  (0.001 p) نشان داد. باوجوداين، كاهش سطوح VCAM-1 تنها در گروه HIIT معنادار بود (0.031=p). اين تغييرات با كاهش معنادار ميزان مقاومت به انسولين در گروه‌هاي HIIT و MICT همراه بود (0.001 p).نتيجه‌گيري: نتايج حاضر تأثيرات مثبت تمرينات ورزشي به‌صورت HIIT و MICT را در كاهش عوامل التهابي و خطرزاي قلبي-عروقي نشان داد كه با توجه به تأثيرات بيشتر مشاهده‌شده براي HIIT، شركت در اين تمرينات مي‌تواند براي افراد چاق اهميت فراواني داشته باشد.