سبك‌ شناسي اشعار آييني معاصر (با تكيه بر اشعار حسيني، سبزواري و عزيزي)

زمينه و هدف: شعر آييني يكي از نخستين گرايشهاي موضوعي در ادب فارسي است كه پيشينۀ كهني دارد. اين گرايش در دورۀ معاصر نيز وجود دارد و بسيار گسترده تر از گذشته پيگيري شده است. سيدحسن حسيني، حميد سبزواري و احمد عزيزي از شاعران پيش و پس از انقلاب اسلامي و از زمينه سازان و هنر‌پردازان ادبيات انقلاب و سرايندۀ اشعار آييني هستند كه درخصوص شعر آييني و ولايي آثاري از خود برجاي نهاده اند. اين پژوهش بر آن است كه اشعار آييني اين سه شاعر را در سه قلمرو زباني، ادبي و فكري بررسي و تحليل نمايد و برجستگيهاي زباني و بياني و خطوط فكري ايشان را مشخص و معرفي نمايد. روش مطالعه: اين پژوهش مطالعه اي توصيفي ـ تحليلي ‌است و بر مبناي مطالعات كتابخانه اي انجام شده است. يافته‎ها: مطالعه بر اشعار آييني معاصر حاكي از اين است كه شاعران متعهد مسلمان با ذوق شعري و آگاهي از دانش بلاغي و كاربرد اوزان و بحور گوناگون و بكارگيري گستردۀ فنون بياني و بديعي و گاه نوآوريهاي ويژۀ خود،‌ اشعار زيبايي خلق نموده اند. نتيجه گيري: شاعران اشعار آييني در قلمرو زباني موفقتر عمل كرده اند. آنان با به كار بردن اوزان و بحور متناسب با حماسه و واژه هاي فاخر، فضايي حماسي ايجاد كنند. سروده هاي اين شاعران از نظر تأثيرپذيري از معارف و فرهنگ اسلامي بويژه در بخش لغات و واژه ها غني و بارور است. از نظر زباني رجوع به سبك خراساني را در شعر اين شاعر بوضوح ميتوان ديد. شاعران در اين سطح فقط به پيروي از سبك و شيوۀ شاعران پيشين اكتفا نكرده اند و نوآوريهايي نيز داشته اند. البته در اين بخش ابداعات قابل‌توجهي ديده نشده است. در اين زمينه نوآوري را در اشعار آييني سيدحسن حسيني شاهديم كه در كنايات و بخصوص متناقض‌نماها قابل ‌مشاهده است.