نگاهي به ويژگيهاي سبكي اشعار محمد‌تقي علي‌آبادي مازندراني (مَلالي)

زمينه و هدف: يكي از‌ بهترين شيوه ها در معرفي و شناساندن پيشينۀ فرهنگي اقوام و ملل گوناگون و اصالت آنان، توجه به نسخه هاي خطي است؛ چراكه اين نسخ بخشي از ميراث و شناسنامۀ فرهنگي، ادبي و تاريخي يك ملت است و معرفي و تصحيح آنان گامي بلند در ارج نهادن و تقويت بنيانهاي فرهنگي و ادبي يك زبان به حساب مي‌آيد. يكي از اين نسخه ها، نسخۀ خطي كليات ميرزا تقي صاحب علي آبادي از شاعران نيمۀ دوم قرن سيزدهم است. هدف اصلي اين پژوهش، معرفي نسخۀ خطي كليات اين شاعر توانمند و بررسي و تحليل ويژگيهاي سبكي آن از سه منظر زباني، ادبي و فكري است. روش مطالعه: روش كار در اين جستار به شيوۀ توصيفي ـ تحليلي است و داده ها بطريق برگه نويسي و نمونه برداري از متن با مطالعه و بررسي مكرر و انتخاب گزينه هاي تكرارشونده جمع‌آوري شده اند. گاه ذكر موارد شاذ و نادر به پاسخگويي و نزديك شدن به سؤالات پژوهش كمك نموده است. يافته ها: يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه محتواي اين اثر داراي برخي ويژگيهاي سبك خراساني ازقبيل تركيبات و لغات قديمي، كاربرد افعال در شكل كهن، استفاده از آرايه هاي ادبي، تشبيهات، كنايات قابل‌فهم و استعاره هاي زودياب است. اين شاعر، امكانات زباني و ادبي را در خدمت آموزه هاي ديني و مدح شاهان و حاكمان زمان خويش به كار گرفته است. نتيجه گيري: نتايج پژوهش نشانگر آن است كه ميرزا محمدتقي علي آبادي مازندراني با ذوقي ادبي به شيوۀ قدما، بويژه شاعران سبك خراساني، در سرودن قصيده موفق عمل نموده است. توصيف ممدوحان، تشبيهات و استعاره هاي زودفهم، زبان ساده و بعضاً كاربرد تركيبات عربي به سياق دشوار بنا به اقتضاي سبك درباري، ذكر اصطلاحات ديني، قرآني و عرفاني از ويژگيهاي اين منظومه است.