جاودانگي نفس از منظر برخي از فلاسفه

No English title

پرسش از تجرد و خلود نفس انساني و معناي زندگي از جمله دغدغه‌هاي اصلي است كه از ديرباز ذهن انديشمندان را به خود مشغول ساخته است. باور به حيات پس از مرگ، اصالت روح، تجرد و جاودانگي نفس انساني در نوع تفسير انسان از زندگي و در معناداري يا بي‌معنايي آن نقش مهم و اساسي دارد. در تحقيق حاضر نظرات برخي از فلاسفه همچون علامه طباطبايي، ميرداماد و بزرگان هر سه مكتب فلسفه اسلامي‌ را در رابطه با جاودانگي نفس مورد بررسي قرار گرفته است۔ در انديشه علامه طباطبايي جاودانگي انسان امري مسلّم و طبيعي است۔ او انسان را موجودي فناناپزير ميداند كه مرگ هرگز نقطه پايانش نخواهد بود. ميرداماد در رابطه نفس با مرگ مي‌گويد: «نفس با مرگ تكامل مي­يابد، نه از بين مي­رود و نه چيزي از كمالاتش كم ميشـود هـمچون خورشيدي‌ كه‌ ميدرخشد و آينه تـيره فـقط خـود را از انـعكاس نـور محروم ميكـند و اين مـمانعت چيزي از كمال خورشيد نميكاهد». در پايان با توجه به ديدگاه حكما اين نتيجه به ­دست آمد كه فلاسفه با دلايل و براهين مختلف جاودانگي نفس را به اثبات رسانده و ثابت نموده اند كه نفس انسان با مرگ جسماني هرگز نمي‌ميرد و بعد از جدا شدن از بدن به مراتب بالا رسيده و در نهايت به لقاء الله مي‌رسد.

No English abstract