فلسفه استغفار معصومين (ع)

No English title

از ديرباز عصمت پيامبران و ائمه (ع) از مسائل بسيار مهم در قلمروي عقايد ديني و بخش حجيمي‌ از ادبيات ديني و معارف اسلامي ‌را به خود اختصاص داده است. در نگاه شيعه پيامبر (ص) و اهل بيت (ع) از هرگونه رجس و آلودگي مطهرند و از خطا و خطا معصوم هستند. با اين حال در دعا‌ها و مناجات­هاي اهل بيت (ع) فرازهاي است كه ايشان به گناهان بزرگ اعتراف كرده‌اند و به ناله و التماس مغفرت طلبيده‌اند. يك نمونه از اين مناجات‌ها، دعاي ابي حمزه است كه منتسب به امام زين‌العابدين (ع). در نوشتار حاضر با استفاده از روش توصيفي-تحليلي نسبت اين رفتار پيامبر (ص) و اهل بيت (ع) را با عصمت بررسي مي­شود و روشن شد كه ميان عصمت و استغفار هيچ تعاند وجود ندارد. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه استغفار امامان (ع) نشانه خوف و خشيت آنان از خداوند متعال، نشانه ژرفاي معرفت آنان نسبت به خداوند متعال، نشانه تجلي هيبت و عظمت الهي بر قلب آنان، به خاطر قصور در مراتب پيشين، استغفار از زبان امت و احتمالات ديگر كه در نوشتار حاضر ذكر شده است. افزون بر آن مي‌توان وجوهي از توبه و استغفار را در نظر گرفت كه نه تنها تلائم بلكه بر تلازم عصمت و استغفار دلالت دارد.

No English abstract