تأثير هشت هفته فعاليت بدني با رويكرد تعامل مدرسه و خانواده بر رشد اجتماعي و شاخص توده بدني كودكان چاق: يك مطالعه راهنما

زمينه و هدف: چاقي علاوه بر بالابردن خطر ابتلا به بيماري هاي قلبي و عروقي، مشكلات اجتماعي و عاطفي نيز براي كودكان به همراه دارد. پژوهش حاضر با هدف تعيين تأثير هشت هفته فعاليت بدني با رويكرد تعامل مدرسه و خانواده بر رشد اجتماعي و شاخص توده بدني كودكان چاق انجام شد. روش و مواد: پژوهش حاضر نيمه آزمايش با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه شاهد بود. 30 دانش آموز پسر 9 تا 11 ساله چاق با شاخص توده بدني بالاي 32.5 كه در سال تحصيلي 98-1397 در شهرستان بابل مشغول به تحصيل بودند به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه شاهد و آزمايش قرار گرفتند. ابتدا از هر دو گروه پيش آزمون به عمل آمد. شاخص توده بدني از تقسيم وزن برحسب كيلوگرم بر مجذور قد برحسب متر محاسبه شد و براي ارزيابي مهارت اجتماعي از مقياسWildland  (1953) استفاده شد. گروه آزمايش به مدت 40 جلسه 90 دقيقه اي در برنامه آموزشي شركت كردند و گروه شاهد فقط به انجام فعاليت هاي روزمره پرداختند. بعد از پايان مداخله، از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. داده ها با استفاده از تحليل كوواريانس در سطح خطاي 0.05 با نرم افزار SPSS-19 بررسي شدند. يافته ها: در گروه آزمايش ميانگين (انحراف معيار) شاخص توده بدني از (0.97) 33.5 در پيش آزمون به (0.92) 32.7 در پس آزمون كاهش يافت (0.001˂P). در گروه شاهد ميانگين (انحراف معيار) شاخص توده بدني از (0.37) 33.1 در پيش آزمون به (0.36) 33.6 در پس آزمون رسيد كه تفاوتي نداشت. همچنين در گروه آزمايش ميانگين (انحراف معيار) رشد اجتماعي از (3.6) 28.9 در پيش آزمون به (7.1) 51.7 در پس آزمون افزايش يافت (0.001˂P). در گروه شاهد ميانگين (انحراف معيار) رشد اجتماعي از (4.3) 29.9 در پيش آزمون به (10.7) 35.2 در پس آزمون رسيد كه تفاوتي نداشت. نتيجه‌گيري: مطالعه نشان داد كه فعاليت بدني با رويكرد تعامل مدرسه و خانواده بهبود معناداري در رشد اجتماعي و كاهش شاخص توده بدني پسران چاق ايجاد كرد.