ارائه مدل تعيين آمادگي ديجيتالي سازمان‌هاي دولتي (مورد مطالعه: دانشگاه بين‌المللي امام خميني قزوين)

هدف: آمادگي ديجيتالي ابزار ارزيابي به‌روز بودن سازمان، مبتني بر اهداف است. اين ابزار ساختاري براي مديريت كسب‌وكار و چارچوبي مرجع براي اهداف تحول ديجيتالي مي‌باشد. نخستين اقدام اساسي براي تعيين مدل و سنجش آمادگي ديجيتالي سازمان، شناسايي معيارهايي است كه با ساختار و فرهنگ حاكم بر آن سازمان متناسب باشند، در اين راستا، در پژوهش حاضر در چارچوب مطالعه موردي به اين موضوع پرداخته شده است. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي با رويكرد پژوهش كيفي و كمّي است. در بخش كيفي، با مرور پيشينه، معيارهاي اوليه موثر بر آمادگي ديجيتالي شناسايي شدند و سپس با استفاده از روش دلفي فازي توسط خبرگان مشخصي غربال گرديدند. در بخش كمّي با پژوهشي پيمايشي، و با نظرخواهي از خبرگان و روش‌هاي سلسله‌مراتبي فازي، ديمتل فازي و سطح بلوغ، به توصيف و تفسير روابط موجود بين معيارها و عوامل تأثيرگذار پرداخته شد و وزن معيارها، ميزان اثرگذاري معيارها جهت ارائه مدل و همچنين سطح آمادگي ديجيتالي دانشگاه تعيين شد. جامعه آماري پژوهش شامل كليه مديرانو كارشناسان ارشد با تجربه و آگاه در بخش فناوري اطلاعات دانشگاه بين‌المللي امام خميني قزوين به تعداد 12 نفربود. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد 15 معيار در چارچوب 5 عامل اصلي بر آمادگي ديجيتالي سازمان در دانشگاه بين‌المللي امام خميني قزوين موثر هستند. اين معيارها با استفاده از روش تحليل سلسله مراتبي فازي رتبه‌بندي شدند و در نهايت يك مدل آمادگي ديجيتالي براي دانشگاه ايجاد شد. سپس سطح آمادگي ديجيتالي تعيين گرديد. نتيجه‌گيري: معيار حمايت مديريت عالي از پروژه‌هاي ديجيتال‌سازي از بالاترين وزن برخوردار است. با استفاده از ديمتل فازي مدل جامع علت و معلولي پژوهش ترسيم گرديد. معيار آمادگي مديريتي در دانشگاه بين‌المللي امام خميني قزوين از وضعيت مناسبي برخوردار است؛ اما معيار آمادگي زيرساخت‌هاي فني در اين دانشگاه وضعيت مناسبي ندارد.