تخمين عدم قطعيت در واسنجي فرآيند بارش– رواناب روزانه با استفاده از تابع تشابه تعميم‌يافته در مدل HBV

تعيين دقيق ميزان رواناب حاصل از بارش در سطح حوضه‌هاي آبريز، ‌به‌دليل تأثير مؤلفه‌هاي مختلف، نظير رطوبت خاك، تبخير و تعرق، نفوذ و عدم امكان اندازه‌گيري دقيق آن‌ها، توأم با خطا است.از اين‌روي شبيه‌سازي فرآيند بارش– رواناب با عدم قطعيت همراه است. عدم قطعيت در واسنجي مدل‌ها، ناشي از اطلاعات ورودي، ساختار مدل و پارامترهاي به‌كار رفته مي‌باشد.كمي‌سازي عدم قطعيت، براي تصميم‌گيري در طرح‌هاي منابع آب، ضروري است. يكي از روش‌هاي محاسبه عدم قطعيت در فرآيند شبيه‌سازي، استفاده از تئوري بيز به‌عنوان پايه محاسبات است. در اين تحقيق از روش ابتكاري كه تركيبي از تحليل بيز و شيوه مونت‌كارلو با در نظر گرفتن معيارهاي نكويي برازش است، تحت عنوان تابع تشابه تعميم يافته در محاسبه عدم قطعيت استفاده گرديد. به‌منظور تشخيص عدم قطعيت پارامترهاي مورد استفاده در واسنجي مدل بارش- رواناب HBV از معادله جريان روزانه ورودي به سد شهيد رجايي در حوضه آبريز تجن، استفاده گرديد. نتايج نشان داد روش مزبور قابليت تشخيص عدم قطعيت در مدل را دارد. به‌طوري كه شاخص ناش در در بازه 0.4 تا 0.68 به‌دست آمد. روش مزبور در خصوص شناسايي و معرفي نظريه همپاياني، با استفاده از دسته پارامترهاي مختلف در واسنجي مدل، موثر است. به‌طوريكه با به‌كارگيري دسته‌ پارامترها، مقدار يكساني از شاخص نكويي برازش، حاصل مي‌گردد.