مقايسه اثربخشي آموزش هيجان مدار مبتني بر رويكرد( HMT-LMG) و تحليل ارتباط متقابل (TA)بر تمايزيافتگي و حل تعارض والد-نوجوان

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، مقايسه اثربخشي آموزش رويكرد هيجان مدار مبتني بر (HMT/LMG) و تحليل ارتباط متقابل بر تمايزيافتگي و حل تعارض والد-نوجوان بود. روش: روش پژوهش، نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون دو گروه آزمايش با پيگيري سه‌ماهه و جامعه آماري شامل تمامي دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه شهر مشهد در سال تحصيلي 99-1400 بود (12018 نفر). حجم نمونه 60 نفر دانش‌آموز همراه مادر با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب و با گزينش تصادفي در دو گروه آزمايش قرار گرفتند (هر گروه 30 نفر). جهت جمع‌آوري داده‌ها از مقياس‌هاي نگرش فرزند نسبت به مادر (CAM)، تاكتيك‌هاي تعارض موري اشتراوس (1990) و تمايزيافتگي اسكورن و فريدلندر(1998) و همچنين، بسته‌هاي آموزشي تحليل ارتباط متقابل استوارت و جونز (2009) و  هيجان مدار(HMT/LMG) آيكين و آيكين (2017) استفاده گرديد. هر دو گروه پرسشنامه‌هاي مذكور را تكميل و سپس يكي از گروه‌ها به مورد مداخله تحليل ارتباط متقابل و گروه ديگر برنامه(HMT/LMG) را دريافت كرد. در پايان مداخله نيز هر دو گروه پرسشنامه‌ها را كامل و داده‌ها با تحليل واريانس چندمتغيري با اندازه‌گيري مكرر تحليل شدند. يافته‌ها: اثر زمان، گروه و تعامل زمان در گروه آموزش هيجان مدار(HMT/LMG) نسبت به گروه تحليل ارتباط متقابل براي تمايزيافتگي و حل تعارض معنادار بود (0.001 p). نتيجه‌گيري: با عنايت به نتايج به‌دست‌آمده، آموزش رويكرد هيجان مدار (HMT/LMG) جهت بهبود سطح تمايزيافتگي و حل تعارضات دوره نوجواني توصيه مي‌گردد.