نسخۀ ايراني مقياس تجديدنظرشدۀ دلبستگي بزرگسال: روايي و پايايي در جمعيت عمومي

هدف: مقياس تجديدنظرشدۀ دلبستگي بزرگسال، سنجۀ خودگزارش‌دهي شناخته‌شده‌اي براي اهداف پژوهشي است. ساختار سه‌عاملي اين مقياس، علي‌رغم فقدان شواهدي كه از ويژگي‌هاي روان‌سنجي آن حمايت كنند، سال‌ها در جمعيت‌هاي ايراني به كار گرفته شده است. مطالعۀ حاضر هدف در بررسي ساختار عاملي، روايي همگرا و پايايي مقياس تجديدنظرشدۀ دلبستگي بزرگسال در بزرگسالان جامعۀ ايراني داشت. روش: نمونه‌اي متشكل از 605 شركت‌كننده (354 زن، 251 مرد)، به‌طور تصادفي و با هدف تحليل عاملي به دو نمونۀ مجزا (n1 = 303, n2 = 302) تقسيم شدند. علاوه بر مقياس تجديدنظرشدۀ دلبستگي بزرگسال، سنجه‌هايي از ذهني‌سازي، بدتنظيمي هيجان و اختلال شخصيت مرزي اجرا شدند. تحليل عاملي اكتشافي و تأييدي براي ارزيابي ساختارهاي عاملي پيشنهادشده در نسخۀ اصلي به كار گرفته شدند. يافته‌ها: در مجموع، تحليل عاملي حاكي از آن بود كه ساختار دوعاملي (اضطراب و اجتناب) برازش بهتري با داده‌ها دارد. به‌دليل بار عاملي ضعيف، شش گويه حذف شدند و در نتيجه مقياسي 12 ‌گويه‌اي به دست آمد. مضاف بر اين، اضطراب و اجتناب با ابزارهاي مرتبط با دلبستگي همبستگي معنا‌داري نشان دادند (p 0.001) و همساني دروني‌شان نيز قابل قبول بود (به‌ترتيب α برابر با 0.83 و 0.76). نتيجه‌گيري: يافته‌هاي ما با بنيان‌هاي نظري پيشين همخوان بود و از نسخۀ ايراني مقياس تجديدنظرشدۀ دلبستگي بزرگسال براي استفاده در جمعيت عمومي حمايت كرد.