ارزيابي آسيب پذيري مناطق شهري در معرض بلاياي طبيعي - سيل و زلزله - با استفاده از روش IHWP

در سال هاي اخير رشد بي رويه جمعيت و خسارت هاي فراوان ناشي از مخاطره هاي طبيعي و انساني به كالبد و محيط شهرها موجب شده است تا موضوع ارزيابي آسيب پذيري به يكي از اهداف مهم مطالعه شهرها تبديل شود. يكى از موضوعاتى كه بيشتر شهرهاى جهان با آن دست به گريبان هستند، حوادث طبيعى است كه طى قرن گذشته شمار آن ها همواره رو به افزايش بوده و تلفات انساني و كالبدي زيادي را متوجه شهرها نموده است. هدف تحقيق حاضر ارزيابي آسيب پذيري منطقه يك شهرداري تهران در برابر خطر سيل و زلزله مي باشد. نوع تحقيق كاربردي و روش تحقيق نيز توصيفي- تحليلي است. روش گردآوري اطلاعات نيز شامل مطالعات اسنادي، مشاهدات ميداني و پرسشنامه است. در تحقيق حاضر با استفاده از شاخص هاي شناسايي شده به ارزيابي آسيب پذيري منطقه يك شهرداري تهران در برابر سيل و زلزله با استفاده از روش IHWP پرداخته شد كه نتايج تحقيق نشان مي دهد از كل منطقه يك شهرداري تهران، 14/95 درصد آسيب‌پذيري خيلي كم، 23/28 درصد آسيب‌پذيري كم، 27/03 درصد آسيب‌پذيري متوسط، 23/59 آسيب‌پذيري زياد و 11/14درصد آسيب‌پذيري خيلي بالايي را به خود اختصاص داده‌اند و مركز و غرب منطقه از آسيب بيشتري برخوردار است و از غرب به شرق از آسيب كاسته مي شود. در پايان نيز راهكارهاي كاهش آسيب پذيري ارائه شد.