شناسايي مناطق مستعد ايجاد زيرساخت هاي نظامي بر اساس پارامترهاي محيطي - مطالعه موردي: نوار مرزي استان خراسان رضوي

موقعيت قرارگيري ايران سبب شده است تا مرزهاي كشور از نظر وضعيت امنيتي حساسيت بالايي داشته و نظارت و كنترل بر اين نواحي بسيار حائز اهميت باشد. با توجه به اينكه عوامل محيطي، نقش مهمي در توان دفاعي و امنيتي مناطق مرزي دارد، در اين پژوهش بر مبناي اين عوامل، به شناسايي مناطق مستعد توسعه زيرساخت هاي نظامي در نوار مرزي استان خراسان رضوي پرداخته شده است. در اين تحقيق به منظور دستيابي به اهداف مورد نظر، از روش هاي توصيفي-تحليلي و همچنين مدل تلفيقي منطق فازي و تحليل شبكه اي (ANP) استفاده شده است. داده هاي تحقيق شامل مدل رقومي ارتفاعي 30 متر SRTM، نقشه هاي توپوگرافي 1:50000 و لايه اطلاعاتي مربوط به نقاط جمعيتي واقع در منطقه مورد مطالعه است. مهم ترين ابزار مورد استفاده در اين تحقيق نرم افزار ArcGIS است. همچنين در اين تحقيق از مدل هاي منطق فازي و ANP به‌منظور شناسايي مناطق مستعد توسعه زيرساخت هاي نظامي استفاده شده است. بر اساس نتايج حاصله، مناطق شمالي نوار مرزي اين استان به دليل داشتن ميدان ديد وسيع، ارتفاع زياد، وجود دامنه ها و جهات شيب شرقي، داراي بالاترين پتانسيل براي ايجاد پايگاه هاي نظامي و ديده باني ها است و همچنين مناطق مياني اين استان به دليل نداشتن ميدان ديد وسيع، ارتفاع كم و قرار گرفتن در واحد دشت، داراي پتانسيل كمي براي توسعه زيرساخت هاي نظامي (پايگاه هاي نظامي و ديده باني ها) است. با توجه به موارد مذكور، مناطق مياني نوار مرزي استان خراسان رضوي داراي پتانسيل آسيب پذيري بالايي است، بنابراين لازم است تا برنامه ريزي هاي لازم به منظور كنترل و نظارت بر اين مناطق صورت گيرد.