تأملاتي بر ارث بردن از دو موجب

ارث گاهي به قرابت است و گاه به سبب. حال اگر ميت داراي وارثي باشد كه دو موجب ارث داشته باشد، فقهاي اماميه قائلند اين فرد سهم هر دو را مي‌برد؛ خواه اين دو يا چند موجب، برخي سببي باشد و برخي نسبي و يا هر دو يا همه نسبي و يا سببي باشد؛ مشروط به اين كه هيچ كدام مانع ديگري نباشد والا فقط از موجب مانع ارث مي‌‌برد. در اين مقاله با روش تحليلي-توصيفي اثبات مي‌شود كه بر اساس ادله، ارث بردن وارث از هر دو موجب مختص مواردي است كه يك موجب نسبي و ديگري سببي باشد، اما در مواردي كه هر دو موجب نسبي است، در صورتي از هر دو ارث مي‌برد كه از نظر عرف مجزا شمرده شود.