اثر شش هفته تمرين هوازي و ملاتونين بر بيان ژن MBP و آستانه درد در مدل تجربي درد نوروپاتي ديابت

سابقه و هدف: نوروپاتي محيطي ديابت، يكي از شايع ترين عوارض مزمن ديابت است. هدف پژوهش حاضر اثر شش هفته تمرين هوازي و ملاتونين بر بيان ژن MBP و آستانه درد در مدل تجربي درد نوروپاتي ديابت بود. روش بررسي: ۴۰ سر موش صحرايي نر ويستار ۸ هفته اي (محدوده وزني 3/11±204 گرم) به طور تصادفي در پنج گروه 8 سري، شامل نوروپاتي ديابت (50 ميلي گرم/ كيلوگرم استرپتوزوسين تزريق درون صفاقي)، نوروپاتي ديابت ملاتونين (10 ميلي گرم/كيلوگرم ملاتونين روزانه به مدت 6 هفته)، نوروپاتي ديابت تمرين (30 دقيقه تمرين هوازي با شدت 15 متر در دقيقه، 5 روز در هفته به مدت 6 هفته)، نوروپاتي ديابت ملاتونين و تمرين و كنترل سالم قرار گرفتند. پس از تأييد ايجاد نوروپاتي ديابت توسط آزمودن هاي رفتاري، پروتكل تمرين و مصرف مكمل اجرا گرديد. ميزان بيان ژن MBP در بافت نخاع با تكنيك ريل تايم اندازه گيري شد. آزمون آناليز واريانس يكراهه و آزمون تعقيبي توكي براي تحليل آماري استفاده شد. يافته ها: تمرين و ملاتونين موجب كاهش حساسيت سيستم عصبي به هايپرآلژزيا حرارتي و آلودينياي مكانيكي شد (0/026=P). تمرين هوازي به همراه ملاتونين باعث افزايش معنيدار ميزان بيان ژن MBP نسبت به گروه نوروپاتي ديابت شد (0/001=P).نتيجه گيري: به نظر مي رسد كه تمرين هوازي و ملاتونين با افزايش پروتئين MBP باعث كاهش عوارض نوروپاتي ديابتي مي شود. پيشنهاد مي شود از تمرين هوازي به همراه مصرف ملاتونين براي بيماران ديابتي به منظور كاهش درد نوروپاتيك ديابت استفاده شود.