توسعۀ پايدار به‌عنوان خير مشترك جامعۀ بين‌المللي در حل دعاوي ميان‌بخشي

اختلافات ميان‌بخشي، همچون دعاوي زيست محيطي-تجاري، اغلب چندوجهي و درهم‌تنيده‌اند. ازاين‌رو دعواي واحد، با واقعيات موضوعي و طرفين دعواي يكسان، مي‌تواند نزد محاكم صلاحيتدار رژيم‌هاي تخصصي مختلف، به‌طور موازي اقامه و منتهي به صدور احكام متعارض شود. نظر به اينكه تحت حقوق بين‌الملل عام، هيچ‌گونه اصل حقوقي وجود ندارد تا در رسيدگي‌هاي موازي تعيين كند كدام مرجع بين‌المللي صلاحيت اصلي و يا انحصاري دارد، حل دعاوي ميان‌بخشي براي نظام حقوق بين‌الملل مي‌تواند چالش‌برانگيز باشد. به‌زعم محقق، تنظيم و تعديل صلاحيت محاكم حل اختلاف در برابر يكديگر، با تمسك به توسعۀ پايدار به‌عنوان خير مشترك جامعۀ بين‌المللي، مي‌تواند راه‌حلي براي اين چالش محسوب شود. در همين زمينه، مقالۀ حاضر بر آن است تا در تحقيقي توصيفي-تحليلي، به تبيين قابليت توسعۀ پايدار در تحقق اين امر بپردازد.