آزادي بيان در رويۀ كميتۀ حقوق بشر و ديوان اروپايي حقوق بشر

آزادي بيان عبارت از آن است كه انسان به‌سبب برخورداري از كرامت ذاتي، حق ارائۀ يافته‌هاي خردورزانه و برخاسته از اين كرامت را در قالب گفتار، نوشتار، اثر هنري، تبليغات تجاري و... دارد. بي‌توجهي بسياري از دولت‌ها به آزادي بيان، موجب شده است كه افراد بعد از نااميد شدن از نهادهاي قضايي داخلي به‌منظور تضمين اين حق، به نهادهاي بين‌المللي جهت احقاق حق خود روي آورند. در ميان دادگاه‌هاي بين‌المللي، دادگاه اروپايي حقوق بشر و كميتۀ حقوق بشر سازمان ملل متحد با برخورداري از صلاحيت رسيدگي به شكايات افراد، آنها را در برابر دولت‌ها زير چتر حمايتي خود قرار مي‌دهند. پرسش اساسي مقاله حاضر آن است كه آزادي بيان در رويۀ كميتۀ حقوق بشر ملل متحد و رويۀ قضايي دادگاه اروپايي حقوق بشر چه بازتابي داشته است؟ مقاله پيش‌رو با روش توصيفي – تحليلي و ابزار كتابخانه‌اي شامل بررسي اسناد موجود، به اين نتيجه نائل مي‌آيد كه در رويۀ دادگاه اروپايي حقوق بشر، گاه از آزادي بيان بسيار محدود و گاه بسيار مطلق (بي‌حدوحصر) حمايت به‌عمل آمده و در كميتۀ حقوق بشر نيز بعضاً به بهانه كافي نبودن شواهد و مدارك، تصميماتي ناعادلانه اتخاذ شده است كه تضمين‌كننده آزادي بيان به‌نحو مطلوب نيست.