الگوهاي مقررات‌گذاري در فضاي سايبر:‏ ارائۀ چارچوب جامع تنظيم‌گري براي محيط ملي

فضاي سايبر يك زيست‌بوم جديد براي بشر و به‌عنوان يك فضاي پيچيده شناخته شده است؛ فضايي كه در آن پارادايم‌ها، رويكردها و الگوهاي مختلفي براي مقررات‌گذاري و تنظيم‌گري پيشنهاد شده است. پارادايم‌هاي حاكم بر فضاي سايبر بر دو رويكرد اساسي پاترناليست سايبري و ليبرتارينيسم (ليبراليسم) سايبري استوار است كه ذيل هركدام از اين دو پارادايم، الگوها و مدل‌هاي مختلفي براي تنظيم روابط كنشگران فضاي سايبر ارائه شده است. اين مقاله به‌دنبال پاسخ به اين پرسش‌هاي اساسي است كه در محيط‌هاي پويا، پيچيده و شبكه‌اي چگونه مي‌توان اقدام به تنظيم مقررات كرد؟ و از ميان اين الگوهاي پيشنهادي، كدام مدل مي‌تواند به‌عنوان چارچوب مطلوب براي مقررات‌گذاري و تنظيم فضاي سايبر اعمال شود؟ مقاله حاضر كه با استفاده از روش تحليلي و توصيفي انجام گرفته، مدل‌هاي مختلف مقررات‌گذاري فضاي سايبر را ارزيابي كرده تا به الگوي مطلوب براي كشورمان دست پيدا كند. نتايج نشان مي‌دهد كه با توجه به عدم قطعيت و پيچيدگي فضاي سايبر، چارچوب مقررات‌گذاري پويا و ديناميك مي‌تواند به‌عنوان الگويي تنظيم‌گر مناسب براي محيط سايبري هم در سطح ملي و هم بين‌المللي به‌شمار رود. رويكرد ايران براي تنظيم مقررات فضاي سايبر در سطح ملي بايد مبتني بر پارادايم پاترناليستي باشد و در سطح بين‌المللي از ليبرتارينيسم تبعيت كند.