ابعاد حق استراحت و فراغت كارگران در اسناد بين‌المللي

همان‌گونه‌كه كار، عملي خلاق، مولد و تغييردهنده است، فراغت نيز فعاليت به‌نسبت خودانگيخته و آزادانه فرد در بازآفريني خود، خودبيانگري و بازيابي خويشتن دانسته مي‌شود. مؤلفه‌هاي متعددي مانند ساعات كاري معقول، زماني مختص استراحت، مرخصي‌ها و تعطيلات ادواري، زمينه‌ساز اوقاتي جهت فراغت كارگران از كار و ضامن تندرستي، ايمني و بهره‌وري آنان خواهد بود. نظام بين‌المللي حقوق بشر به اين موضوع عنايت ويژه داشته و استراحت و فراغت را به‌عنوان يك حق، در چندين سند جهاني و منطقه‌اي براي كارگران به رسميت شناخته است. مقاله حاضر، ضمن تشريح مؤلفه‌هاي مذكور، الزامات و تعهدات دولت‌ها را در راستاي تحقق و تضمين اين حق براي كارگران تحليل مي‌كند. حق مذكور، تضمين‌كننده كرامت انساني كارگران است و متضمن تعهداتي در خصوص زمان كار و استراحت، مرخصي و تعطيلات با حقوق و حمايت از كارگران با وضعيت خاص است.