تبيين جايگاه حق اخلاقي در تحقق حقوق قانوني شهروندان

موضوع اصلي پژوهش حاضر تبيين مفهوم حق اخلاقي و بررسي نسبت ميان حق قانوني و اخلاقي با تاكيد بر منظومه حقوق شهروندي است. ضمن بررسي مباني حق اخلاقي از منظر دو ايده اخلاق كانتي و حقوق طبيعي به اين پرسش خواهيم پرداخت كه چگونه مي‌توان بر مبناي تبيين فلسفه حق به سمت تحقق نوعي اخلاق‌گرايي در حوزه امورات شهروندي حركت نمود تا از دل تحقق همين منظومه اخلاق‌گرايي، امكان اجراي بهينه و موثر رويكردهاي قانوني و حقوقي بيشتر فراهم گردد و شهروندان به جاي احساس اجبار در اطاعت از قانون، اخلاقاً خود را مكلف به تبعيت از قانون بپندارند؟ يافته‌هاي اين پژوهش كه به شيوه توصيفي و تحليلي جمع‌آوري شده است، قائل بوجود حق اخلاقي و بر اين باور است كه اشخاص زماني رفتار خويش را با قاعده هم‌سو مي‌كنند كه الگوي اخلاقي را بمثابه يك استاندارد رفتاري ببيند، بنابراين فرضيه نوشتار حاضر آن است كه با تلقي حقوق شهروندي بمثابه حقوقي اخلاقي و با توجه به ارزش‌هاي دروني شكل گرفته و تاييد شده‌ در قالب حقوق شهروندي، مي‌توان مشروعيت هنجارهاي قانوني را بدليل برخورداري از اين خصيصه يعني همسو بودن با اخلاق پذيرفت و در اطاعت و وفاداري به قانون عنصر تكليف را با اجبار و كاربست ضمانت‌اجراهاي خرد و كلان جايگزين كرد كه در عمل به ارتباطي دوسويه ميان دولت و شهروند مي انجامد. .