تعهد دولتها به اجراي فراسرزميني حق بشر بر دسترسي به آب سالم و بهداشتي

حق بر آب در زمره‌ حقوق اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي است كه مورد تأييد اسناد بين‌المللي قرار گرفته است و خود پيش‌شرط برخي حق‌هاي بشري ديگر از جمله حق بر حيات مي‌باشد. . در اجراي اين حق، دولتها متعهدند كه دسترسي بشر به آب سالم و كافي براي مصارف آشاميدني، بهداشتي و خانگي را فراهم كنند. اگرچه تعهد به اجراي حقوق بشر از جمله حق بر آب به گونه‌اي ايجاد شده است كه اساساً دولتها را در مواقع اتخاذ اقدامات در قلمرو سرزميني آنها ملزم مي‌كند، اما مستند به دكترين، رويكرد نهادهاي حقوق همچون كميته‌ي حقوق اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي و نيز آراء ديوان بين‌المللي دادگستري، مشخص مي‌شود كه تعهد دولتها به اجراي حق بر آب به فراتر از سرزمين‌ آنها نيز تسري مي‌يابد. نظر به اين موضوع، اين مقاله مبتني بر يك روش توصيفي- تحليلي به اين سؤال پاسخ مي‌دهد كه در نظام بين‌المللي حقوق بشر، دولتها به چه شكل مي‌توانند تعهدشان به اجراي فراسرزميني حق بر آب را اجرا كنند؟ مقاله استدلال مي‌كند كه همانند ديگر حق‌هاي بشري نسل دوم، دولتها متعهد به احترام، حمايت و ايفاء (در دو سطح تعهدات حداكثري و محوري حداقلي) حق بر آب فراتر از سرزمينشان مي‌باشند. دولتها موظف اند كه با اقدام هاي ايجابي و سلبي، ضمن تسهيل دسترسي افراد به آب آشاميدني سالم و كافي، از هرگونه اقدام با هدف منع يا محدود كردن دستيابي افراد به اين حق اجتناب كنند. منع تحريم صنعت آب يك كشور، منع استفاده زيانبار از سرزمين، همكاري بين المللي و ارائه كمك هاي اقتصادي به كشورهاي درحال توسعه و تأمين آب آشاميدني در حوزه منابع آبي مشترك كشورهاي هم جوار در زمره مهمترين اقدام هاي فراسرزميني براي اجراي تعهد مذكور هستند.