مباني حق بر مهاجرت و اقامت در كشورهاي غيراسلامي در فقه و حقوق بين الملل

مهاجرت به معناي مسافرت و جابه جايي فرد انساني از كشوري به كشور ديگر براي زندگي و اقامت است. اين پديده انساني با رويكردهاي اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي، سياسي و مردم‌شناسانه قابل بررسي است. مباني حق بر مهاجرت فرد مسلمان به كشورهاي غيراسلامي و اقامت در آن كشورها در پژوهشي با سنجه هاي فقهي و آموزه هاي حقوق بين الملل مسئله اين پژوهش است. روش اين پژوهش در مقام ارزيابي و داوري تحليلي است. البته با توجه به بين رشته اي و تطبيقي بودن ساحتي از پژوهش، مقايسه و تطبيق آموزه هاي دو حوزه دانشي فقه و حقوق بين الملل در زمينه مسئله موردبحث مدنظر بوده است. بر اساس بروندادهاي اين پژوهش در حقوق بين الملل به‌ويژه در پرتو آموزه هاي نظام بين‌المللي حقوق بشر، حق بر مهاجرت و اقامت حقي نسل اولي است. چنانكه بايستگي زيست انساني و اسلامي كه تلازمي با زندگي در كشورهاي اسلامي نداشته و ندارد، به‌عنوان اصلي اولي مورد درك عقل و تأييد شرع است. اين فهم مبناي روايي مهاجرت و اقامت فرد مسلمان در كشورها ي غيراسلامي است. توجه به اقتضاي درك عقل در مسئله موردبررسي و تأكيد بر شناور بودن حكم مسئله ازجمله بروندادهاي قابل اعتنا اين پژوهش است.