تبيين مدل مديريت استعدادهاي ديجيتال در صنعت بانكداري ايران؛ رويكردي تركيبي

زمينه و هدف: اين پژوهش يكي از مطالعات اوليه در زمينه استعداد ديجيتال در داخل كشور به‌شمار مي‌رود كه به تبيين مدل مديريت استعدادهاي ديجيتال در صنعت بانكداري ايران (رويكردي تركيبي) پرداخته است.روش: رهيافت پژوهشي در اين مطالعه، نظريه داده‌بنياد و مدل‌سازي معادلات ساختاري است. داده‌ها از طريق مصاحبه نيمه‌ساختاريافته از خبرگان سازماني در صنعت بانكداري و پرسش‌نامه كمّي در ميان كاركنان به‌دست آمده است.يافته‌ها: بر اساس يافته‌ها مقوله‌هاي نهايي عبارت‌اند از: جهت‌گيري‌هاي فلسفي و سازماني، تحليل موقعيتي استعداد ديجيتال، شناخت الگوهاي موقعيتي ـ چشم‌اندازي، جهت‌گيري‌هاي اقدام‌هاي استراتژيك در توسعه DTs، ارتقاي سطح عملكرد فردي و سازماني. در بخش كمّي، سازه جهت‌گيري‌هاي فلسفي و سازماني، بر سه سازه مستقيم خود، يعني تحليل موقعيتي استعداد ديجيتال، شناخت الگوهاي موقعيتي ـ چشم‌اندازي و توسعه استعدادهاي ديجيتال اثرگذار بوده است. در مدل ساختاري، سازه شناخت الگوهاي موقعيتي ـ چشم‌اندازي، به‌عنوان سازه‌اي با اثرگذاري بيشتر در رابطه با توسعه استعدادهاي ديجيتال و جهت‌گيري‌هاي اقدام‌هاي استراتژيك در مدل مفهومي محسوب مي‌شود.نتيجه‌گيري: به‌طوركلي، اشاعه تفكر ديجيتالي در عناصر گوناگون بانكداري حائز اهميت است و توسعه جهت‌گيري‌هاي دروني بانك‌ها به‌سوي ايدئولوژي ديجيتالي، سياستي است كه مي‌تواند قابليت‌ها و ظرفيت‌هاي بيشتري را در بخش HR ايجاد كند و بانك‌ها را به مزاياي رقابتي بهتر در زمينه استعدادهاي ديجيتالي برساند.