الزام مادر به رعايت سلامت جنين از منظر فقه اماميه

زمينه و هدف: دوران جنيني، يكي از مهم‌ترين مراحل حيات كودك به شمار مي‌رود. هرگونه رفتار آگاهانه و غيرآگاهانه مادر باردار، نقش اساسي در رشد جسمي و رواني جنين ايفا مي‌كند. چنانچه مادر، سوء تدبير نمايد و رفتارهايي انجام دهد كه از رهگذر آن به سلامت جسم و روان وي آسيب وارد شود، تبعات و مسئوليت‌هايي براي وي خواهد داشت. هدف پژوهش حاضر، بررسي فقهي تكليف مادر در قبال حق سلامت جنين است.مواد و روش‌ها: مقاله حاضر با روش توصيفي تحليلي به گردآوري داده‌هاي مرتبط با مباني فقهي مسئوليت مادر در مقابل رعايت سلامت و بهداشت جنين پرداخته است.نتيجه‌گيري: در حال حاضر، عدم تصريح قانون‌گذار، اين ابهام را به همراه مي‌آورد كه مادر باردار مي‌تواند بدون توجه به سلامت و بهداشت جنين، آزادانه اراده خود را اعمال نمايد؛ اين فرضيه‌ به دليل قواعد كلي حاكم بر افعال و ترك فعل‌هاي انساني و با استناد به ادله فقهي حقوقي متعددي برگرفته از كتاب، سنت و قواعدي از قبيل لاضرر، وجوب دفع ضرر محتمل، تسبيب، احترام، لايبطل دم امرء مسلم، بهداشت به عنوان مقدمه واجب نگهداري از جنين و بحث فقهي مقاصد شريعت، رد و امكان الزام مادر به رعايت سلامت جنين استنباط مي‌شود.