تبيين فقهي پزشكي ماهيت صرع

زمينه و هدف: صرع براساس فهم جديد، يك بيماري عصبي است، اما در گذشته غالباً آن را يك بيماري رواني دانسته و حقوق بيماران را بر اين اساس تبيين مي‌كردند. پژوهش حاضر ضمن توجه به نگاه فقيهان گذشته و تبيين ديدگاه آنان و با مراجعه به متون تخصصي علوم مغز و اعصاب و روان پزشكي و با هدف بيان ماهيت حقيقي بيماري صرع و تفاوت آن با بيماري‌هاي رواني و جنون و نيز لزوم بازنگري در فقه اسلامي نسبت به حقوق اين بيماران صورت گرفته است. مواد و روش‌ها: اين پژوهش يك مطالعه‌ ميان رشته‌اي و با استفاده از روش توصيفي تحليلي و براساس داده‌هاي طب سنتي، فقه اسلامي و علوم مغز و اعصاب و روان‌پزشكي است. گردآوري اين داده‌ها به طريق كتابخانه‌اي بوده و تجزيه و تحليل داده‌ها كيفي است.نتيجه‌گيري: در اين پژوهش ضمن تبيين ديدگاه طب سنتي و فقهاي اسلامي و علوم جديد مغز، اعصاب و روان پزشكي، اين نتيجه حاصل شد كه بيشتر فقهاي شيعه صرع را صرفاً «الحاله المعهوده» توصيف كرده‌اند، اما فهم فقهاي اهل سنت و طب سنتي از صرع، اين است كه صرع يك بيماري رواني و يا متافيزيكي و تحت تأثير ارواح و اجنه بوده و يا متأثر از اخلاط بدن است و برخي هم آن را شبيه اغما و غش دانسته‌اند. در حالي كه اين فهم و برداشت صحيح نيست زيرا امروزه صرع را يك اختلال عصبي ـ و نه رواني ـ مي‌دانند. بر اين اساس لازم است كه فقها و دانشمندان احكام مصروعين را بر اين اساس و در جهت احقاق حقوق اين بيماران، باز تعريف كنند.