بررسي فعاليت گسل درونه بر اساس سازوكار كانوني زمين‌لرزه‌هاي دو دهه اخير

بررسي‌هاي فعاليت گسل‌‌ها مهم‌ترين ابزار براي تعيين جهت‌گيري ميدان تنش هستند. با محاسبه سازوكار كانوني زمين‌لرزه‌‌ها جهت انتشار گسيختگي، هندسه گسل و ميدان تنش منطقه موردمطالعه را مي‌‌توان مشخص كرد. گسل درونه با طول حدود 800 كيلومتر بعد از گسل اصلي زاگرس بزرگ‌ترين گسل ايران است. هدف از اين پژوهش مطالعه لرزه‌خيزي، حل سازوكار كانوني زمين‌لرزه هاي رخ داده در راستاي سه بخش غربي، مياني و شرقي گسل درونه و تخمين تنش در منطقه است. در اين مطالعه محاسبه سازوكار كانوني با استفاده از روش پلاريته (قطبش) اولين رسيد موج P براي 21 زمين‌لرزه بزرگ‌تر از 3 رخ داده در مجاورت گسل درونه طي دو دهه اخير انجام مي‌‌شود. علاوه‌بر آن براي راستي‌آزمايي نتايج از مدل‌سازي شكل موج براي محاسبه سازوكار كانوني زمين‌لرزه‌هاي كمتر از 4 استفاده مي‌‌شود. سپس از بررسي سازوكارهاي محاسبه‌شده، مقادير تنش آزادشده در صفحه هاي گسلي ارائه مي‌شود. سازوكاركانوني رويدادها و مقايسه آن با بررسي‌هاي زمين‌ساختي پيشين در راستاي گسل درونه همخواني قابل‌قبولي دارد. نتايج مطالعه حاضر نشان مي‌دهد، تفاوت قابل‌ملاحظه‌اي در سازوكار كانوني زمين‌لرزه‌هاي سه قطعه شرقي، مياني و غربي گسل درونه وجود دارد كه تأييدكننده حركت بلوك‌ها به دو صورت چپ‌بُر و راست‌بُردر راستاي گسل است. اختلاف سازوكاركانوني رويدادهاي بخش هاي شرقي و غربي با توجه به حركت رو به شمال بلوك لوت و انحناي گسل درونه توجيه‌پذير است.