اثر بخشي مداخله مبتني بر مدل خودخاموشي در كاهش افسردگي و افزايش خودابرازي در زنان داراي نشانه هاي افسردگي

زمينه. اين پژوهش بررسي اثربخشي مدل خودخاموشي در كاهش افسردگي و افزايش خودابرازي زنان افسرده است. مدل خودخاموشي متاثر از نظريه هاي شناختي و دلبستگي گشتالت بوده و نقش عوامل اجتماعي و فرهنگي در جلوگيري از بيان خواست ها، نظرات و اميال زنان - كه در نهايت منجر به افسردگي مي گردد - مطرح شده است. روش كار. اين پژوهش از نوع شبه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه شاهد و با جايگزيني تصادفي بود. با بررسي آثار و پروتكل هاي درماني و راهنمايي نظريه پردازان اين مدل و همكارانشان، برنامه هاي مداخلاتي مبتني بر آن تهيه شد. نمونه شامل سي زن 20 الي 40 ساله با تحصيلات كارشناسي و بالاتر شاغل در آموزش و پرورش بود كه بر اساس پرسش نامه بك و انجام مصاحبه، علايم افسردگي داشتند. پژوهش شامل دو گروه خودخاموشي و گروه كنترل بود كه همه افراد دو گروه پرسش نامه خودابرازي و پرسش نامه بك را به صورت پيش آزمون و پس آزمون تكميل كردند. در فاصله بين اجراي پيش آزمون و پس آزمون، فقط شركت كنندگان گروه آزمايش، برنامه مداخله اي را دريافت كردند و گروه كنترل مداخله اي دريافت نكرد. در نهايت نمرات حاصل از اجراي پيش آزمون و پس آزمون با روش تحليل كوواريانس و پس از بررسي پيش فرض ها و تحقق آنها و با استفاده از نرم افزار SPSS بررسي شد. يافته ها. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده ها نشان داد كه مداخله مبتني بر خودخاموشي در كاهش افسردگي گروه آزمايش موثر است. همچنين اين روش مداخله اي، خودابرازي را در گروه آزمايش افزايش داد. در گروه كنترل تغيير معناداري مشاهده نگرديد. نتيجه گيري. با توجه به يافته ها، استفاده از مدل خودخاموشي مي تواند روش كارآمدي در كاهش نشانه هاي افسردگي زنان باشد و توانايي خودابرازي را در آنها بالا مي برد. پيامدهاي عملي. از نتايج حاصل چنين استنباط مي شود كه روان درمانگران مي توانند از مدل خودخاموشي به عنوان يكي از روش هاي موثر براي كاهش نشانه هاي افسردگي استفاده كنند.