مقايسه ي بروز گيرنده فاكتور رشد اپيتليالي EGFR در ضايعات ليكن پلان دهاني اروزيو ، رتيكولر و ديس پلازي اپيتليالي

سابقه و هدف: احتمال پيشرفت به بدخيمي انواع اروزيو و آتروفيك ليكن پلان نسبت به انواع ديگر مورد بحث است. (EGFR) يكي از عواملي است كه با تومورزايي در ارتباط است. در اين مطالعه هدف، بررسي بروز نشانگر EGFR در بيماري ليكن پلان دهاني اروزيو ورتيكولرو ضايعات ديس پلازي اپي تليوم دهاني بود. مواد و روش ها: در اين مطالعه ي توصيفي- تحليلي ,پس از انتخاب نمونه ها( 20 ليكن پلان دهاني اروزيو(فاقد ديسپلازي) ،20 نمونه ليكن پلان رتيكولر، 20 ضايعه ديسپلاستيك ، 10 نمونه هايپرپلازي فيبروزه ي التهابي (گروه كنترل) با نشانگر EGFR رنگ آميزي و ميزان درصد سلول هاي رنگ گرفته ، الگو، شدت رنگ ومحل رنگ پذيري در لايه هاي مختلف اپي تليوم توسط دوپاتولوژيست دهان، همزمان مورد بررسي قرار گرفت. در نهايت داده ها توسط نرم افزار SPSS 20 version، روش هاي آماري توصيفي و آزمونهاي كروسكالواريس، من ويتني و فيشرتحليل شدند. يافته ها: ميزان سلولهاي رنگ پذيرفته بين ليكن پلان اروزيو و ليكن پلان رتيكولر تفاوت معناداري نداشت (0.213=P) در حاليكه بين ميزان ليكن پلان اروزيو و ديسپلازي دهاني تفاوت معناداري وجود داشت (0.017=P) در فراواني الگوي رنگ پذيري ميان گروه هاي مختلف تفاوت معناداري وجود نداشت. (0.16=P). و نيز تفاوت معني داري بين شدت و محل رنگ پذيري در چهار گروه نبود(به ترتيب (0.19=P و 0.90=P). نتيجه گيري: بروز EGFR در ليكن پلان دهاني اروزيو وضايعات ديس پلاستيك دهان نسبت به گروه ليكن پلان دهاني رتيكولر وكنترل كمي بالاتر بوده و احتمالا ميتواند نشاندهنده پتانسيل تغييرات ديس پلاستيك بيشتر در اروزيو نسبت به رتيكولر باشد.