بررسي مقايسه‌اي فراواني ائوزينوفيل‌هاي بافتي در ضايعات شايع واكنشي دهان

سابقه و هدف: ضايعات واكنشي بافت نرم از شايع ترين ضايعات حفره دهان محسوب ميشوند. ائوزينوفيلها، لكوسيتهايي با عملكردهاي متعدد هستند كه امروزه نقشهاي متعددي از جمله شركت در آنژيوژنز و فيبروژنز براي آنها متصّور ميشوند. با توجه به اهميت ضايعات واكنشي و شيوع آنها در جمعيت ايران، در اين مطالعه تلاش بر بررسي نقش ائوزينوفيلها در شكل گيري ضايعات واكنشي شايع حفره دهان مي باشد. مواد و روش ها: در مطالعه توصيفي-تحليلي از نوع مقطعي، ۸۰ نمونه ضايعه واكنش دهان شامل فيبروم تحريكي (27)، فيبروم اسيفيه محيطي (27) و پيوژنيك گرانولوما (26) نمونه از آرشيو بخش آسيب شناسي دهان دانشكده دندانپزشكي اصفهان كه جهت تشخيص و درمان بيوپسي اكسيژنال شده بودند انتخاب شد. اطلاعات دموگرافيك شامل سن، جنس، مكان و نماي باليني از پرونده بيماران استخراج شد و سپس جهت بررسي تعداد ائوزينوفيل‌ها رنگ آميزي كنگورد روي نمونه‌ها انجام شد. اطلاعات باليني و هيستوپاتولوژي جمع آوري شده وارد نرم افزار آماري SPSS24 شد و با روشهاي آمار توصيفي، آزمون كروسكال-واليس،آزمون من ويتني و كاي-دو مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت. ميزان 0/005 P معني دار تلقي شد. يافته ها: بيشترين ميزان تعداد ائوزينوفيل در پيوژنيك گرانولوما (32/08±24/88) و كمترين ميانگين تعداد ائوزينوفيل در فيبروم تحريكي (23/22±10/11) شمارش شد و طبق آزمون كروسكال-واليس تفاوت معناداري در ميانگين تعداد ائوزينوفيل وجود داشت ( 0/001=P) نتيجه گيري: تعداد ائوزينوفيل‌ها در ضايعات مورد مطالعه به ويژه پيوژنيك گرانولوما محسوس بوده و ميتوانند در پاتوژنز اين ضايعات نقش داشته باشند. مطالعات بيشتري جهت شناسايي پاتوفيزيولوژي ضايعات واكنشي و شناخت نقش احتمالي ائوزينوفيل مورد نياز است.