اثربخشي آموزش خودشفقتي بر تاب‌آوري و كيفيت زندگي مادران داراي كودك كم‌توان ذهني

زمينه و هدف: هدف از تحقيق حاضر اثربخشي آموزش خودشفقتي بر تاب‏ آوري و كيفيت زندگي مادران داراي كودك كم‌توان ذهني بود. روش كار: تحقيق حاضر از نظر هدف، كاربردي بود. روش پژوهش آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون در دو گروه بود. جامعه آماري پژوهش، مادران داراي كودك كم‌توان ذهني شهر اردبيل در سال 1401 و روش نمونه‏ گيري ‏در دسترس بود. از بين افراد واجد شرايط داوطلب تعداد 100 نفر وارد مطالعه شده و در دو گروه 50 نفري (آموزش خودشفقتي و گروه شاهد) به صورت تصادفي ساده جايگزين شدند. گروه شاهد آموزش خودشفقتي هشت جلسه 90 دقيقه اي دريافت كردند. براي گردآوري اطلاعات از پرسشنامه‏ هاي ‏استاندارد كانر و ديويدسون و پرسشنامه كيفيت زندگي طراحي شده توسط سازمان جهاني بهداشت و نجات (1385) استفاده شد. داده ‏هاي ‏جمع‌آوري شده در مرحله پيش آزمون و پس آزمون با آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره و با بهره جويي از نرم‌ افزار آماري SPSS-26 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: يافته‏ هاي ‏تحقيق نشان داد كه در متغير تصور از شايستگي فردي (441.15=F)، اعتماد به غرايز فردي و تحمل عاطفه منفي (423.05=F)، پذيرش مثبت تغيير و روابط ايمن (399.82=F)، كنترل (261.60= F) و تاثيرات معنوي (241.62=F) در نمرات پس آزمون بين دو گروه كنترل و آزمايش تفاوت معني‏ داري وجود دارد (0.01 p). همچنين در متغير سلامت جسماني فردي (66.60=F)، سلامت روان (157.29=F)، روابط اجتماعي (146.62=F) و سلامت محيط (135.45=F) در نمرات پس آزمون بين دو گروه كنترل و آزمايش تفاوت معني‏ داري وجود دارد (0.01 p). نتيجه گيري: بنابراين مي‏توان نتيجه گرفت كه آموزش خودشفقتي بر ابعاد تاب‏ آوري مادران داراي كودك كم‌توان ذهني تاثير مثبت دارد و باعث بهبود شايستگي فردي، اعتماد به غرايز فردي و تحمل عاطفه منفي، پذيرش مثبت تغيير و روابط ايمن، كنترل و تاثيرات معنوي مي‏شود. همچنين آموزش خودشفقتي بر ابعاد كيفيت زندگي مادران داراي كودك كم‌توان ذهني تاثير مثبت دارد و باعث بهبود سلامت جسماني فردي، سلامت روان، روابط اجتماعي و سلامت محيط مي‏شود.