بررسي ارتباط ترس و اضطراب دندانپزشكي در كودكان 5 تا 10 ساله با پوسيدگي دندان و سابقه تروما

زمينه و هدف: اضطراب دندانپزشكي عاملي موثر در كاهش مراجعه كودكان به دندانپزشك است. شناسايي عوامل دخيل در ايجاد اضطراب دندانپزشكي در راستاي ارتقاي سلامت عمومي ضروري است. هدف از اين مطالعه ارزيابي ارتباط ترس و اضطراب دندانپزشكي كودكان 10-5 ساله با پوسيدگي دندان و سابقه تروما در مراجعه كنندگان به كلينيك هاي دندانپزشكي اردبيل در سال 1401 بود. روش كار: 247 كودك (139 نفر دختر و 108 نفر پسر) از نظر اطلاعات دموگرافيك، سابقه تروماي دهان و دندان و وضعيت اجتماعي- اقتصادي از طريق پرسشنامه مورد بررسي قرار گرفتند. شاخص dmft / DMFT براي بررسي وضعيت سلامت دهان با استفاده از روش معاينه باليني ثبت شد. ترس و اضطراب دندانپزشكي توسط دو مقياس استاندارد FIS وCFSS-DS  اندازه‌گيري ‌شد. آناليز داده ها با استفاده از آزمون آماري كاي دو انجام شد. يافته ها: شيوع اضطراب دندانپزشكي براساس شاخص FIS 11.4 درصد و براساس پرسشنامه CFSS-DS برابر با 18.2 درصد بود. كودكان با سابقه مراجعه به دندانپزشك براساس شاخص CFSS-DS سطوح بالاتري از اضطراب را بروز دادند (0.002=p). براساس شاخص FIS در گروه «خيلي ناراحت» فراواني كودكان بدون سابقه مراجعه به دندانپزشك بيشتر بود (0.009=p). بالابودن شاخص DMFT با سطح بالاتري از اضطراب همراه بود (0.028=p). ارتباط آماري معني داري بين جنسيت، تعداد خواهر و برادر، موقعيت كودك در خانواده، تحصيلات والدين، سطح درآمد خانواده، سابقه تروما و dmft با سطوح مختلف اضطراب دندانپزشكي مشاهده نشد. نتيجه گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه سن، سابقه مراجعه به دندانپزشك و پوسيدگي دندان هاي دائمي عوامل موثري بر اضطراب دندانپزشكي كودكان هستند.