اثر كابرگولين و لوتيراستام بر ساختار بافت‌شناسي و استريولوژيك كورتكس مغز، هيپوكامپ و مخچه در مدل كينديلينگ تشنجي ناشي از پنتيلن‌تترازول در موش صحرايي

زمينه: صرع بيماري مزمن عصبي است كه داروهاي درماني فعلي به علت مكانيسم پيچيده آن از كارايي كافي برخوردار نيستند. بنابراين ممكن است خاستگاهي غيرعصبي همچون آستروسيت ها و ميكروگلياها داشته باشد. هدف مطالعه حاضر با هدف بررسي اثر تجويز تنها و توأمان كابرگولين و لوتيراستام بر ساختار بافت شناسي و استريولوژيك كورتكس مغز، هيپوكامپ و مخچه متعاقب تشنج مزمن در موش صحرايي انجام شد. روش ها: در اين مطالعه تجربي،30 سر موش صحرايي ماده در گروه هاي كنترل، تشنج (كينديلينگ با پنتيلن تترازول)، تشنج+لوتيراستام، تشنج+كابرگولين، تشنج+لوتيراستام+كابرگولين بررسي شدند. لوتيراستام و كابرگولين به ترتيب با دُزهاي 50 و 0/05 ميلي گرم بر كيلوگرم و در گروه مشترك نصف اين مقادير استفاده شد. بعد از يوتانايز كردن حيوانات، بافت مغز آن ها خارج و بعد از تهيه مقاطع بافتي با استفاده از تكنيك استريولوژي تعداد نورون ها و نوروگلياها بررسي شد. يافته ها: در كورتكس مغز و لايه مولكولي و گرانولي مخچه گروه هاي درمان، تعداد نورون ها و نوروگلياها تفاوت معنا داري با گروه كنترل نداشت، اما در نواحي CA2 ،CA1 و CA3 مربوط به گروه تشنج كاهش معنا داري در مقايسه با گروه كنترل مشاهده شد. در دنتيت ژايروس تعداد نورون ها در همه گروه هاي درمان و تعداد نوروگليا ها در گروه تشنج كاهش معنا داري در مقايسه با گروه كنترل نشان داد. در لايه پوركينژ مخچه تغيير معني داري در نورون ها در مقايسه با گروه كنترل مشاهده نشد. نتيجه گيري: هيپوكامپ در بروز فعاليت هاي تشنجي بيشتر از ساير قسمت هاي مغز نقش دارد. همچنين نورون ها و نوروگليا در تشنج نقش اساسي دارند، اما تعيين رابطه بين تغييرات تراكم اين سلول ها و استفاده از كابرگولين نيازمند مطالعات بيشتري است، زيرا تراكم آن ها در قسمت هاي مختلف هيپوكامپ به دنبال تشنج مزمن كاهش يافت، اما در دنتيت ژايروس اين رابطه با مناطق CA متفاوت است.