نگره‌اي به انسجام درون متني آيات قرآني، با تكيه بر تأثيرگذاري ظرافت‌هاي بياني در انتقال مفاهيم (مطالعه موردي: شواهدي از سوره هاي بقره و نساء)

انسجام دروني قرآن كريم به عنوان يكي از جلوه‌هاي تناسب لفظ و معنا، گاه برگرفته از همنشيني مجموعه آوايي واژگان است كه در ايجاد سطوح معنايي مختلف و تصويرسازي‌هاي ذهني براي مخاطب نقش اساسي بر عهده دارد و گاه از همنشيني هدفمند واژگان و عبارات در كنار هم، به منظور القاي مفهوم خاصي به مخاطب صورت مي‌گيرد كه اين شيوه بر اساس رويكرد درون متني و چگونگي ساختار جملات و عبارات در آيات كريمه نشانگر ظرافت‌هاي بياني اين كتاب آسماني است. بر همين اساس وقتي از زاويه تناسب لفظ و معنا به قرآن كريم به عنوان بخشي از معماري سخن نگريسته مي‌شود، به چينش منظم و قاعده‌مند واژگان و عبارات و مجموعه به‌هم پيوسته‌اي از الفاظ بر مي‌خوريم كه در وراي آنها اقيانوسي از معاني ظريف و نكته‌هاي دقيق نهفته است. پژوهش حاضر با تحليل ساختار جملات و بارِ معنايي خاص واژگان، جهت دستيابي به معنا و مقصود واقعي قرآن، آيات كريمه را بر اساس رويكرد درون متني مورد مطالعه قرار مي-دهد. در اين پژوهش با روش تحليلي توصيفي، تناسب لفظ و معنا، فراتر از جنبه موسيقايي واژگان، از منظر درون متني و با توجه به نقش هدفمند واژگان و ساختار جملات و عبارات در ارائه مفهومي خاص به مخاطب ، مورد بررسي قرار گرفته است.