خوانش پسا استعماري بوم گرايي از رمان درياي ترياك

تغييرات به وجود آمده در محيط زيست در دهه هاي اخير منجر به ظهور دوره جديد محيطي به عنوان آنتروپوسين شده است كه انسان ها براي ادامه بقاء به صورت فعال بايد در مورد روابط خود با محيط و بقيه موجودات غيرانساني بازانديشي كنند. در اين بين، ادبيات مي تواند نقش بسيار مهمي در نجات دادن محيط زيست ايفا كند، زيرا كه ادبيات اين اجازه را به مطالعات زيست محيطي مي دهد تا بتوانند با زندگي روزمره مردم ارتباط موثرتري برقرار كنند و عين حال در ايجاد يك نوع رابطه پويا بين انسان و محيط آگاه سازي نمايد. هدف از پژوهش حاضر بررسي رمان درياي ترياك با رويكرد پسا استعمار بوم گرايي بر اساس عامليت ، توسعه و جابه جايي است. يافته هاي پژوهش از يك سو به اهميت ترياك در رشد اقتصاد امپراتوري بريتانيا و از سوي ديگر نقش آن در تغيير زندگي مردمان بومي را اشاره دارد (عامليت). در اين فرآيند، زمين هاي مردم بومي به انحصار اهداف كارخانه هاي ترياك در آمده و باعث از بين رفتن منابع غذايي، درآمدزايي و خانه و كاشانه بوميان شده است (توسعه). شرايط سخت زندگي ،مردم بومي را به منظور يافتن مناطق و منابع جديد براي ادامه زندگي مجبور به ترك خانه هاي خود مي كند (جا به جايي). نتيجۀ پژوهش نشان داد عامليت، توسعه و جابه جايي، مهمترين مفاهيم رويكرد پسااستعماري بوم گرايي، در فهم رابطۀ پويا و دوسويۀ انسان و محيط زيست نقشي مهم دارد. بدون توجه به اين رابطۀ فعال، بررسي و كاهش چالش‌هاي محيط زيستي در جهان امروز امكان‌پذير نخواهد بود.