تحليل روايت شناختي نمايش نامه مجلس قرباني سنمّار بر اساس نظريه مونيكا فلودرنيك

روايت شناسي درام از زمينه هاي مطالعاتي چالش برانگيز در ساليان اخير بوده است. نظريه پردازاني چون برايان ريچاردسون و آنسگر نونينگ تلاش كردند روايت‌شناسي را از حصار چارچوب داستاني مرسوم خارج كنند و به تشريح روايت‌شناسي درام بپردازند. همسو با اين نظريه پردازان، مونيكا فلودرنيك با استفاده از مفاهيم مربوط به روايت شناسي ساختارگرا امكاني را فراهم آورد تا تمهيدات روايي موجود در نمايشنامه ها در چارچوب منظم‌تري قابل تحليل و تفسير شوند. نوع تحليل فلودرنيك از راوي‌ها و ديالوگ ها گامي تاثيرگذار در بسط روايت‌شناسي درام بوده است. پژوهشگران در اين مقاله نمايشنامه «مجلس قرباني سنمّار» را از منظر روايت‌شناسي فلودرنيك تحليل و بررسي كرده‌اند تا هم ساختار روايي اين نمايشنامه را شرح دهند و هم چگونگي كاركرد نظريات فلودرنيك را در عمل مشخص كنند. شاخص هايي چون نوع راوي، مدل هاي بياني، معرفي شخصيت ها، شيوه استفاده از مجاز، مكان نمايشي، فضا/زمان و در نهايت شيوه بازنمايي سخن، كه فلودرنيك بر روي آن‌ها به عنوان شاخصه‌هاي روايتمندي تاكيد دارد، به روشني در اين نمايشنامه قابل شناسايي و تحليل هستند. رويكرد نظري فلودرنيك به پژوهشگران كمك كرده است تا با ابعادي از شيوه روايت بيضايي آشنا شوند كه پيشتر كمتر به آن پرداخته شده است.