تحليل ارتباط تغييرات خط ساحلي و كاربري اراضي در قالب سلول‌هاي ساحلي مطالعه موردي: تالش تا انزلي

بي‌توجهي نسبت به فرسايش ساحلي موجب وقوع مخاطره مي‌شود. اين مخاطره به‌طور مستقيم و غيرمستقيم بر جوامع انساني و تأسيسات ساحلي تأثيرگذار است. پژوهش‌هاي ديرينه‌شناسي مؤيد افت‌وخيز تراز آبي درياي خزر در قالب ارقام متفاوتي تا چند ده متر است. سواحل درياي خزر داراي توپوگرافي و كاربري اراضي متفاوتي ازجمله اراضي پست مرتبط با مصب رودخانه‌ها، خورها و يا پيشرفتگي‌هاي آب دريا در خشكي و سواحل نسبتاً بلندتر ماسه‌اي و شني است. در اين پژوهش با استفاده از تحليل زماني – مكاني تغييرات كاربري اراضي در طول 45 سال به تحليل تغييرات ساحل ماسه‌اي و انطباق آن در ساحل موردمطالعه در قالب سلول‌هاي ساحلي پرداخته‌شده است. براي اين منظور با استفاده از نرم‌افزارهاي SAGA و ENVI داده‌هاي كاربري اراضي سال‌هاي 1975 و 2020 و سپس با نرم‌افزار IDRISI تغييرات كاربري اراضي استخراج شدند. نتيجه پژوهش حاكي از آن است كه 9 /68 كيلومتر از بازه ساحلي موردمطالعه، سواحل ناپايداري بوده‌اند كه بيشترين نواحي ساحلي فرسايش از نوع انساني (تغييرات كاربري اراضي) داشته‌اند، كه شامل سلول‌هاي 10 و 3 مي‌باشند. همچنين فرسايش سلول‌هاي ناپايدار 5، 6 و 1 از نوع فرسايش طبيعي (تغييرات ائوستاتيك دريا) و فرسايش سلول‌هاي ناپايدار 9 و 2 از نوع فرسايش طبيعي – انساني مي‌باشند. 24 كيلومتر باقيمانده بازه ساحلي موردمطالعه، سواحل پايداري بوده‌اند. در اين ميان، بيشترين بخش‌هاي ساحلي، فرسايش از نوع طبيعي (تغييرات ائوستاتيك دريا) داشته‌اند. اين بخش‌ها عمدتاً دو سلول 7 و 8 را دربر مي‌گيرند. همين‌طور سلول 4 نيز در گروه سواحل پايدار با فرسايش از نوع طبيعي – انساني قرار مي‌گيرد.