نقشه شناخت فازي پيشران‌هاي منابع انساني پايدار

زمينه و هدف: پيدايش مفهوم مديريت منابع انساني پايدار به‌عنوان يك حوزه مطالعاتي براي تسهيل درك روابط سازمان و ذي‌نفعان تكامل يافته است. بنابراين هدف اين پژوهش، تهيه نقشه شناخت فازي پيشران‌هاي منابع انساني پايدار است. روش: اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي، و از لحاظ روش كيفي و كمّي است. جامعه آماري شامل اساتيد و خبرگان آشنا با موضوع منابع انساني در دانشگاه لرستان هستند و نمونه‌ها با روش گلوله برفي و براساس اصل اشباع نظري داده‌ها انتخاب شدند. در بخش كيفي، از مصاحبه براي شناسايي پيشران‌هاي منابع انساني پايدار استفاده شده است. روايي و پايايي مصاحبه با استفاده از شاخص روايي محتواي نسبي و شاخص پايايي كاپاي كوهن آزمون شد. در بخش كمّي نيز ابزار گردآوري اطلاعات، پرسش‌نامه است. پيشران‌هاي شناسايي شده در قالب پرسش‌نامه‌اي مبني بر ماتريس مقايسات زوجي، براساس روش نقشه شناخت فازي در اختيار اعضاي نمونه قرار گرفت. روايي و پايايي پرسش‌نامه در بخش كمّي نيز با استفاده از روايي محتوا و آزمون مجدد تأييد شد. و تحليل داده‌ها در بخش كيفي پژوهش، با استفاده از نرم‌افزار مكس‌كيودا و در بخش كمّي از روش نقشه شناخت فازي انجام شده است. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه رضايت شغلي مهم‌ترين عامل مؤثر بر ايجاد منابع انساني پايدار است و پس از آن نگرش شغلي، فضاي حمايتي، اهداف گردش مالي و مديريت استعدادها به ترتيب اهميت از ديگر پيشران‌هاي منابع انساني پايدار محسوب مي‌شوند. نتايج: بر اساس نتايج، با افزايش رضايت شغلي، كاركنان خود را بيش‌تر متعهد به‌كار مي‌دانند و براي پذيرفتن مسئوليت‌هاي بيش‌تر، مشتاق‌تر مي‌شوند.