نقش پيش‌بيني‌كنندگي عوامل بافتاري (انعطاف‌پذيري روان‌شناختي، پذيرش و شفقت با خود) در كيفيت زندگي بيماران مبتلا به ميگرن

مقدمه: كيفيت زندگي، يكي از حيطه‌هاي اساسي محسوب مي‌شود كه در روند رشد و تحول انسان از اهميت اساسي و انكارناپذيري برخوردار است. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش پيش‌بيني‌كنندگي عوامل بافتاري (انعطاف‌پذيري روان‌شناختي، پذيرش و شفقت با خود) در كيفيت زندگي بيماران مبتلا به ميگرن انجام شد. روش كار: پژوهش حاضر ازنظر هدف، بنيادي و ازلحاظ روش توصيفي از نوع همبستگي (رگرسيون) بود. جامعه آماري شامل كليه بيماران مبتلا به ميگرن كه در نيمه دوم سال 1401 به درمانگاه هاي مغز و اعصاب شهر مشهد مراجعه كردند، بود. حجم نمونه پژوهش با استفاده از نرم افزار جي پاور 222 نفر در نظر گرفته شد كه به روش نمونه گيري در دسترس از طريق مراجعه به درمانگاه مغز و اعصاب بيمارستان قائم و فارابي، توسط افرادي كه براساس تشخيص متخصص مغز و اعصاب تشخيص ميگرن دريافت كردند، پرسشنامه ها تكميل شد. داده ها از طريق پرسشنامه هاي زمينه‌يابي سلامت (SF-36)، پذيرش درد مزمن (P-CPAQ)، شفقت با خود (فرم كوتاه) (SCS) و پذيرش و عمل (AAQ-II) جمع آوري شد. سپس اطلاعات با استفاده از نرم افزار spss26 و روش رگرسيون چندگانه انجام شد. يافته ها: نتايج حاصل از اجراي رگرسيون چندگانه نشان داد كه عوامل بافتاري قادر به پيش بيني كيفيت زندگي افراد مبتلا به ميگرن بود (0.05 p). ضريب تعيين 0.14 به دست آمد كه نشان دهنده اين است كه انعطاف‌پذيري روان‌شناختي، پذيرش و شفقت با خود مي توانند ۱4 درصد از تغييرات كيفيت زندگي افراد مبتلا به ميگرن را تبيين كنند. همچنين نتايج ضرايب رگرسيون استاندارد شده نشان داد كه درگيري در فعاليت، تمايل به درد و انعطاف‌پذيري روان‌شناختي به صورت مثبت و همانندسازي افراطي به صورت منفي معناداري قادر به پيش بيني كيفيت زندگي بيماران مبتلا به ميگرن بود، اما بقيه مولفه ها قادر به پيش بيني كيفيت زندگي بيماران مبتلا به ميگرن نبودند. نتيجه گيري: براساس نتايج پژوهش، بالا بودن پذيرش درد و انعطاف پذير روان شناختي در بيماران مبتلا به ميگرن مي تواند منجر به افزايش كيفيت زندگي در آنها شود.