اثربخشي بازي ‌درماني مبتني بر رابطه والد - كودك بر خود تنظيمي هيجاني كودكان ‌دبستاني با ضرب‌آهنگ شناختي كند

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي بازي ‌درماني مبتني بر رابطه والد - كودك بر خودتنظيمي هيجاني كودكان ‌دبستاني با ضرب‌آهنگ شناختي كند انجام گرفت. پژوهش حاضر ‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پيگيري دوماهه بود. جامعه آماري پژوهش شامل كودكان ‌دبستاني با ضرب‌آهنگ شناختي كند شهر اصفهان در فصل بهار سال 1400 بود. در اين پژوهش تعداد 35 كودك ‌دبستاني با اختلال ضرب‌آهنگ شناختي كند با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه هاي آزمايش و گواه گمارده شدند (17 كودك در گروه آزمايش و 18 كودك در گروه گواه). گروه آزمايش مداخله بازي‌درماني مبتني بر رابطه والد- كودك را طي يك ماه در 8 جلسه 75 دقيقه‌اي دريافت نمودند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه ضرب‌آهنگ شناختي كند (مك‌برنت و همكاران، 2014) و پرسشنامه خودتنظيمي هيجاني (شيلد و كيكتي، 1998) بود. داده‌هاي حاصل از پژوهش به شيوه تحليل واريانس آميخته با استفاده از نرم‌افزار آماري 23SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه بازي‌درماني مبتني بر رابطه والد- كودك بر خودتنظيمي هيجاني كودكان دبستاني با ضرب‌آهنگ شناختي كند تأثير معنادار دارد (p 0.001). بر اساس يافته‌هاي پژوهش حاضر مي‌توان چنين نتيجه گرفت كه بازي ‌درماني مبتني بر رابطه والد - كودك با بهره‌گيري از انعكاس همدلانه و صميمي احساسات كودك، تشويق و تقويت والدين و طبيعي جلوه دادن مشكلات ارتباطي با فرزندان مي‌تواند به عنوان يك روش كارآمد جهت بهبود خودتنظيمي هيجاني كودكان ‌دبستاني با ضرب‌آهنگ شناختي كند مورد استفاده گيرد.