الگوي ساختاري رابطه ساختار انگيزشي با رفتار خودشكن تحصيلي در دانش‌ آموزان تيزهوش: نقش ميانجي راهبردهاي حل مسئله

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي راهبردهاي حل مسئله در رابطه بين ساختار انگيزشي و رفتار خودشكن تحصيلي در دانش‌آموزان تيزهوش انجام شد. روش پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل دانش‌آموزان دوره دوم مقطع متوسطه مدارس تيزهوشان شهر تهران در سال 1400-1399 بود كه با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي يك مرحله‌اي 674 نفر براي شركت در مطالعه انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه رفتارهاي خودشكن، پرسشنامه ساختار انگيزشي و پرسشنامه حل مسئله بود. تحليل داده‌ها با روش همبستگي پيرسون و مدل‌سازي معادلات ساختاري و در سطح معناداري 0.05 انجام شد. نتايج پژوهش نشان داد كه رفتارهاي خودشكن با ساختار انگيزشي انطباقي و سبك حل مسئله اعتماد به حل مسائل داراي رابطه منفي و با سبك گرايش/اجتناب و كنترل شخصي حل مسئله داراي رابطه مثبت معنادار در سطح 0.01 هستند. همچنين راهبردهاي حل مسئله در رابطه بين ساختار انگيزشي و رفتار خودشكن تحصيلي داراي نقش ميانجي بود (0.01 p). بر اين اساس، رفتارهاي خودشكن در دانش‌آموزان از طريق ساختار انگيزشي و راهبردهاي حل مسئله قابل پيش‌بيني است و راهبردهاي حل مسئله دراين‌بين داراي نقش ميانجي است. نتايج مطالعه حاضر را مي‌توان در اختيار فعالان حوزه تعليم و تربيت قرارداد تا در برنامه‌ريزي و طراحي مداخلات آموزشي درزمينةكاهش رفتارهاي خودشكن تحصيلي در دانش‌آموزان تيزهوش مورد استفاده قرار دهند.