اثربخشي برنامه خودتنظيمي كودك بر خود ادراكي و كيفيت دوستي كودكان با اختلال نارسايي توجه / بيش فعالي

هدف از اين پژوهش بررسي اثربخشي برنامه خودتنظيمي كودك بر خود ادراكي و كيفيت دوستي كودكان با نارسايي توجه / بيش فعالي بود. روش پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون – پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي دختران 9-12 ساله با نارسايي توجه / بيش فعالي شهر تهران در سال 1400-1401 بود. حجم نمونه شامل 30 نفر (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه گواه) از جامعه آماري به شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب‌شده و در دو گروه گواه و آزمايش جايگماري شدند. براي گروه آزمايشي، برنامه تدوين‌شده خودتنظيمي كودك اجرا شد درحالي‌كه گروه كنترل در ليست انتظار باقي ماندند. ابزار پژوهش شامل مقياس خود ادراكي هارتر (2012) و كيفيت دوستي زهره وند و حجازي (1380) بود. نتايج نشان داد كه مداخله خودتنظيمي كودك بر بهبود خود ادراكي و كيفيت دوستي در مراحل پس‌آزمون و پيگيري تأثير معني‌دار داشته است. يافته‌هاي اين پژوهش اطلاعات مفيدي را در ارتباط با برنامه خودتنظيمي كودك فراهم مي‌كند و مشاوران و روان‌شناسان مي‌توانند براي بهبود بر بهبود خود ادراكي و كيفيت دوستي در كودكان با نارسايي توجه / بيش فعالي از اين مداخله استفاده نمايند.