طراحي مدل انعطاف پذيري منابع انساني براي سازمان‌هاي دولتي با رويكرد فراتركيب

امروزه، به علت تغييرات روزافزون محيط، انعطاف‌پذيري منابع انساني به‌عنوان عامل بقا و رشد سازمان ها مورد توجه قرار گرفته است؛ در همين راستا هدف پژوهش حاضر، طراحي الگوي انعطاف‌پذيري منابع انساني براي سازمان هاي دولتي استان لرستان مي ‌باشد. پژوهش حاضر به لحاظ روش يك تحقيق پيمايشي، از نظر هدف يك پژوهش كاربردي، به لحاظ گردآوري داده‌ ها يك پژوهش توصيفي - ميداني و از نظر استراتژي، استقرايي است. جهت تجزيه تحليل داده ‌ها از روش پژوهش كيفي با ماهيت اكتشافي استفاده شد. با رويكرد فراتركيب منابع مرتبط با موضوع انتخاب و پس از مراحل هفت‌گانه‌ اين روش، ابعاد و شاخص ‌هاي انعطاف‌پذيري منابع انساني به دست آمد. سپس به‌منظور تأييد، تكميل و بومي‌ سازي مدل به دست آمده، با 14 نفر از خبرگان دانشگاهي و اجرايي مصاحبه عميق و نيمه ساختاريافته انجام شد. نمونه‌ گيري براي انتخاب خبرگان به روش گلوله برفي هدفمند انجام شد. يافته هاي مصاحبه، تجزيه تحليل و به روش تحليل مضمون كدگذاري گرديد. روايي و پايايي هر دو مرحله با روش ميزان توافق دو كدگذار محاسبه گرديد؛ مقدار آن 0.83 بود. پس از ادغام نتايج حاصل از فراتركيب و تحليل مضمون، الگوي انعطاف‌پذيري منابع انساني شامل 8 بعد انعطاف‌پذيري وظيفه‌ اي (با 6 شاخص)، انعطاف‌پذيري مهارتي (6 شاخص)، انعطاف‌پذيري رفتاري (3 شاخص)، انعطاف‌پذيري شايستگي حرفه اي (10 شاخص)، انعطاف‌پذيري اخلاقي (6 شاخص)، انعطاف‌پذيري ارتباطي (6 شاخص)، انعطاف‌پذيري دانشي (8 شاخص) و انعطاف‌پذيري فناورانه (12 شاخص) مي باشد. مديران براي رسيدن به مطلوب ‌ترين وضعيت انعطاف‌پذيري، مي ‌بايست تركيب متفاوتي از الگوها و ابعاد آن استفاده نمايند.