تاثير نگارگران مهاجر مكتب تبريز دوم بر نگارگري دربار گوركانيان هند (با تاكيد بر دوران شاه تهماسب صفوي و همايون شاه و اكبر شاه گوركاني)

در دوران سلطنت شاه تهماسب صفوي، بحث توبۀ شاه مطرح مي‌شود؛ ازاين‌رو عدم‌توانايي پيروي از شاه توسط هنرمندان، موجب كم‌توجهي او نسبت‌به آنان مي‌شود. در اين دوران همايون در ايران با ميرمصور آشنا و درصدد راه‌اندازي كارگاه نقاشي مغول برمي‌‌آيد. توجه همايون شاه به ايشان فرصتي را فراهم آورد تا برخي هنرمندانِ ناراضي از دربار، به هندوستان مهاجرت كنند. هنرمندان مهاجر كه هريك نامي بلندآوازه در مكتب نگارگري ايران داشته‌‌اند، تحت حمايت همايون شاه و سپس فرزندش اكبر شاه، نقشي بي‌‌بديل در بنيان‌نهادن سبك هندي-ايراني ايفا كرده‌‌اند. اين پژوهش به دنبال پاسخ بدين پرسش است كه نگارگران مهاجر ايراني مكتب تبريز دوم چه تأثيراتي بر نگارگري گوركانيان هند گذاشته‌‌اند؟ هدف از اين پژوهش بررسي چگونگي تأثير اين هنرمندان ايراني بر هنر و فرهنگ هند در مقطع تاريخي گوركانيان و تداوم آن در قالب سبك تلفيقي هندي–ايراني در دوره‌‌هاي بعد است كه با استفاده از روش توصيفي-تاريخي و بهره‌‌مندي از اسناد و منابع موجود و مشاهدات ميداني در موزه‌‌ها صورت گرفت. نتيجۀ پژوهش حاكي از آن است كه هنرمندان مكتب دوم تبريز مهاجرت كرده به هند، زمينه‌‌هاي تعامل هنري بين ايران و هند را فراهم ساخته و سبك هندي-ايراني را به‌وجود آوردند. در سبك نگارگري هندي-ايراني تأثير نوع قلم‌‌گيري، رنگ‌‌آميزي و تركيب‌‌بندي خاص هنرمندان ايراني به‌خوبي مشهود است.