ارتباط بين سيستم‌هاي مغزي‌رفتاري با افسردگي در بيماران مبتلا به ام‌اس با ميانجي‌گري انعطاف‌پذيري شناختي، اجتناب شناختي و نگراني

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسي افسردگي بيماران ام‌اس بر اساس سيستم‌هاي مغزي‌رفتاري با ميانجي‌گري انعطاف‌پذيري شناختي، اجتناب شناختي و نگراني در قالب مدلي علي است.روش كار: پژوهش حاضر توصيفي از نوع مقطعي‌تحليلي (هم‌بستگي) از طريق مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل تمام بيماران ام‌اس شهر مشهد بود. حجم نمونه با در نظر گرفتن 20 نفر به‌ازاي هر پارامتر مدل، بنابر پيشنهاد شومن، بولتون و شورت (2017) 300 نفر بود و با توجه به احتمال ريزش نفرات، اين تعداد به 350 نفر افزايش يافت كه با روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چند‌مرحله‌اي انتخاب شدند. براي جمع آوري داده‌ها، از ابزارهاي استاندارد افسردگي بك (1972)، سيستم مغزي‌رفتاري كارور و وايت (1994)، انعطاف‌پذيري شناختي دنيس ووندروال (2010)، اجتناب شناختي سكستون و داگاس (2004) و نگراني پنسيلوانيا استفاده شد. براي تحليل نتايج، از روش مدل يابي ساختاري و نرم‌افزار AMOS21 استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان مي‌دهد كه سيستم مغزي‌رفتاري فعال‌ساز و انعطاف‌پذيري شناختي رابطه منفي و معناداري با افسردگي بيماران ام‌اس دارند. سيستم مغزي‌رفتاري بازدارنده، اجتناب شناختي و نگراني رابطه مثبت و معناداري با افسردگي اين بيماران دارند؛ همچنين، اثر غيرمستقيم استانداردشده سيستم رفتاري فعال‌ساز بر افسردگي معنادار است و سيستم بازدارنده نيز به‌واسطه انعطاف‌پذيري شناختي، اجتناب شناختي و نگراني بر افسردگي اثر غيرمستقيم معناداري دارد. سيستم رفتاري فعال‌ساز به‌طور منفي و سيستم رفتاري بازدارنده به‌طور مثبت، مي‌تواند افسردگي را پيش‌بيني كند.نتيجه‌گيري: مطابق با يافته‌هاي پژوهش، سيستم‌هاي مغزي‌رفتاري مي‌توانند به‌‌واسطه انعطاف‌پذيري شناختي، اجتناب شناختي و نگراني 36 درصد از تغييرات افسردگي بيماران ام‌اس را پيش‌بيني ‌كنند.