بررسي سلامت اجتماعي و رابطه آن با كيفيت زندگي در دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گلستان

مقدمه: سلامت اجتماعي پيچيده‌ترين جنبه سلامت است كه نقش كليدي در كيفيت زندگي اجتماعي دارد و مي‌تواند زمينه‌ساز ابتلا به مشكلات رواني‌اجتماعي و جسمي يا تشديد آن‌ها باشد؛ لذا، مطالعه حاضر با هدف بررسي سلامت اجتماعي و رابطه آن با كيفيت زندگي در دانشجويان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گلستان در سال 1398 انجام شد.روش كار: در اين مطالعه توصيفي‌تحليلي و مقطعي، نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي انجام شد. تعداد 190 نفر در مقاطع غيرباليني و باليني انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه تعيين سلامت اجتماعي و كيفيت زندگي جمع‌آوري شدند و سپس، با نرم‌افزار SPSS نسخه 16 و آزمون تي‌، آناليز واريانس، من‌ويتني، كروسكال‌واليس، X2، هم‌بستگي پيرسون و اسپرمن تجزيه‌وتحليل شدند. سطح معناداري 0.05 در نظر گرفته شد.يافته‌ها: ميانگين سني دانشجويان 2.28±23.06 سال بود و اكثر آن‌ها (58.9 درصد) مؤنث بودند. ميانگين نمره سلامت اجتماعي دانشجويان 8.47±104.16 بود. ميانگين نمره كيفيت زندگي دانشجويان 13.01±90.9 بود. سلامت اجتماعي با كيفيت زندگي ارتباط مستقيم و معناداري داشت (0.0482 =r با0.001 =P). سن با سلامت اجتماعي ارتباط معكوس (0.17- =r با 0.8=P) و با كيفيت زندگي ارتباط مستقيم (0.14 =r با 0.07=P) نشان داد. متغيرهاي جنسيت، قوميت، وضعيت تأهل و محل سكونت با شاخص‌هاي سلامت اجتماعي و كيفيت زندگي رابطه‌اي  نداشتند.نتيجه‌گيري: سلامت اجتماعي با شاخص كيفيت زندگي دانشجويان ارتباط مستقيم دارد. با افزايش سن، كيفيت زندگي مطلوب‌تر مي‌شود و سلامت اجتماعي كاهش مي‌يابد.