روند شكل‌گيري و ابعاد پديده‌ طبي‌سازي در بستر تاريخي‌اجتماعي با نگاهي به طبي‌سازي در ايران

مقدمه: طبي‌سازي به فرايندي مي‌گويند كه در آن، بعضي از جنبه‌هاي طبيعي زندگي انسان مشكلي پزشكي شناخته و تعريف مي‌شود؛ درحالي‌كه پيش‌تر از آن، اين وجوه از زندگي امري مرضي يا پاتولوژيك شناخته نمي‌شدند. با توجه با اهميت آگاهي از ابعاد و عواقب طبي‌سازي، مقاله حاضر به بررسي تاريخي، شكل‌گيري و ابعاد روند طبي‌سازي با نگاهي به اين پديده در ايران خواهد پرداخت.روش كار: در اين پژوهش توصيفي‌تحليلي تلاش شده است تا با بهره‌گيري از منابع موجود، به بررسي ابعاد و روند طبي‌سازي در بستر تاريخي پرداخته شود و با رويكرد تاريخي‌اجتماعي درباره محرك‌ها، بُعدها و تأثيرهاي روند طبي‌سازي با نگاهي به اثرهاي آن در ايران بحث شود. يافته‌ها: طب نوين و نظام سرمايه‌داري از سه موتور محرك مصرف‌كننده، تكنولوژي و مراقبت كنترل‌شده براي تسلط بر جامعه و هدايت آن استفاده مي‌كنند. پديده طبي‌سازي در ايران طي چند دهه اخير، به‌خصوص در دوره پساجنگ، با تغيير الگوهاي فرهنگي و مصرف‌كننده، جاي خود را در جامعه باز كرده است.نتيجه گيري: پزشكي مدرن به‌دليل وابستگي شديد به تكنولوژي از يك سو و جريان سرمايه از سوي ديگر، در برخي از حوزه‌ها تحت‌تأثير فضاي گفتماني و نگاه كاپيتاليستي قرار گرفته است؛ لذا، جنبه‌هاي حيات انساني ضمن بازتعريف، تحت‌تأثير برچسب بيماري در چرخه عرضه و تقاضا قرار داده شده است.