اثر تمرين شنا بر فاكتورهاي مورفولوژيك قلبي، آپلين و فاكتور رشد شبه انسوليني-1 رت‌هاي ويستار نر

مقدمه: اثرات محافظتي فعاليت بدني بر قلب در پژوهش‌هاي پيشين مورد مطالعه قرار گرفته است. با اين وجود، نياز به بررسي بيشتر مكانيزم‌هاي محافظتي احساس مي‌شود. مطالعه حاضر به بررسي اثرات محافظتي شناي تداومي و تناوبي بر فاكتورهاي مورفولوژيك قلبي، آپلين و فاكتور شبه انسوليني-1 رت‌هاي ويستار پرداخت. روش بررسي: در اين مطالعه تجربي، 27 سر موش نر ويستار در گروه كنترل (6= n)، شَم (5= n)، تمرين تداومي (8= n) و تناوبي (8= n) به‌طور تصادفي قرار گرفتند. در اين تمرين 12 هفته‌اي، گروه تداومي 5 روز در هفته با افزايش مدت شنا و گروه تناوبي 4 روز در هفته با افزايش وزنه تمرين نمودند. وزن قلب و بطن چپ، فاكتور شبه انسوليني-1 و آپلين اندازه‌گيري شدند. داده‌ها با تحليل واريانس يك سويه و آزمون توكي در سطح 0/05 در نرم‌افزارversion 16  SPSS تحليل گرديد. نتايج: وزن كل قلب در گروه‌هاي تداومي و تناوبي به‌طور معناداري بيشتر از گروه شَم (P=0.02، P=0.02) و كنترل (P=0.02، P=0.02) بود. وزن بطن چپ در گروه تداومي نسبت به دو گروه شَم (0/03= P) و كنترل ( 0/01= P)؛ و گروه تناوبي با كنترل (0/01= P ) بالاتر بود. غلظت آپلين در گروه كنترل با تناوبي و تداومي (0/00= P و0/02= P) و شَم با تناوبي و تداومي (0/02= P و0/04= P) تفاوت معنادار داشت. فاكتور شبه انسوليني-1 نيز در گروه كنترل با تناوبي و تداومي تفاوت معنادار داشت (0/01= P و0/01= P). نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد تمرين شناي تناوبي و تداومي با تنظيم فاكتور شبه انسوليني-1 و آپلين اثر مثبتي بر حفاظت قلبي داشته و سبب هايپرتروفي فيزيولوژيك قلب مي‌شوند.